Hoewel iedereen zegt dat ik er goed uitzie op beeld … het heeft me exact 4 jaar gekost om het te durven. Of nee, er was eigenlijk een Covid-19 voor nodig. Al 4 jaar lang lag al het materiaal hier klaar: van spots, tot de beste filmapparatuur, van micro’s tot montageprogramma’s op de PC en daarbovenop heel veel steun van mijn lieve echtgenoot … En ik deed het, ik filmde mezelf. Ik maakte online-ateliers … maar die bleven gewoon op de PC staan en kwamen niet online. Want mijn Nederlands was niet goed genoeg, ik haperde terwijl ik sprak, ik was geen Martine Tanghe, het licht viel niet goed, ik trok te gekke bekken … ik hoef er u geen prentje bij te tekenen. Eén keer durfde ik iets online te presenteren, maar lang heb ik het niet online laten staan.

Toen kwam Covid-19 … en een oproep van een heleboel mensen die tot de risicogroep behoorden en die normaal gezien workshops bij mij (in het echt) zouden volgen, maar die nu niet gingen krijgen. Hun ‘cry for help’ gaf me die laatste duw: Dagboeken in Quarantaine was geboren. Een project waarbij ik elke dag één oefening per mail opstuurde naar mensen die graag in een dagboek wouden starten. Maar u hoort het goed: per mail, nog niks online. Tot op een dag iemand me een bericht stuurde en zei: Sarah, die dagboekoefeningen, da’s heel tof, maar dat is echt niet hetzelfde als een workshop in het echt bij jou volgen. En dat was de laatste duw in de rug. Ik plande een datum, maakte een event aan. Mezelf geen keuze geven, heet dat. Mensen begonnen zich in te schrijven en hop, de eerste onlineworkshop was geboren.

Het is nog steeds niet helemaal helemaal mijn ding. Ik geef veel liever een workshop in het echt. Want mensen voor je neus zien oefeningen maken, er is niets leukers. Je ziet hun gezichten wanneer ze iets over zichzelf ontdekken, een traan wanneer het moeilijk wordt, een frustratie als een oefening niet lukt … er gaat niets boven dat alles om mensen zo optimaal mogelijk te begeleiden. Bovendien, en dit klinkt bijna esoterisch, voel ik een groepsenergie die gaandeweg de oefeningen verandert. Er ‘zakt’ iets, ik kan het niet anders uitleggen. Dus zulke workshops zijn nog altijd mijn favoriet.

Toch moeten we niet alles wat online gebeurt zomaar weggooien of als ‘artificieel’ bestempelen. Online kan ook nuttig zijn. Denk maar aan ouders die zich niet zomaar ’s avonds kunnen verplaatsen naar workshops. Denk maar aan mensen die een druk leven hebben en graag de dingen bekijken en volgen wanneer het hen past. Denk maar aan mensen die zich zeer moeilijk kunnen verplaatsen of heel ver wonen (en dus denk ook aan de ecologie bij al dit soort verplaatsingen op kleine en grote afstand !). Denk maar aan mensen die niet goed durven, die groepen maar eng vinden. Denk maar aan mensen die hooggevoelig zijn en groepen te druk vinden. En er zijn waarschijnlijk nog wel wat redenen waarvoor online weleens top kan zijn.

Het heeft dus even geduurd, maar nu ben ik er klaar voor, voor dat online-gedoe. Wie interesse heeft, ik heb een youtube-channel. Veel staat er nog niet op, maar binnenkort laad ik heel wat gratis filmpjes op en hebben jullie een tijdje kijkplezier. Je kan je altijd ‘abonneren’ (‘subscribe’). Veel kijkplezier! Wie weet word ik ooit nog de creatieve Martine Tanghe.

Pin It on Pinterest

Share This