We staan er niet gemakkelijk bij stil, maar er zijn ouders die een heel andere weg lopen met hun kinderen dan de meesten van ons. Deze maand gaf ik een workshop voor ouders met wat Manu Keirse noemt ‘een levend verlies’. Een verlies dat nog leeft, zo letterlijk mag je het nemen: ouders wiens kind een blijvende beperking heeft of verwerft, waardoor je als ouder (en soms ook als kind) een leven lang met het verwerken van een verlies te maken hebt; het verlies van een ‘normaal leven’ of van het ‘normale beeld van een gezin’. Ouders die tot hun dood zorgende ouders blijven. Ouders die, zoals spreker Paul de ochtend van mijn workshop zei, nooit de overgang maken naar het opnieuw op zichzelf staan als koppel en nooit de overgang maken naar het groot-ouder zijn. Hoe geef je dit een plaats in je leven en pas je je aan aan deze werkelijkheid?

Manu Keirse sprak van het belang van ‘liefde inblikken’ en dat is wat ik de mensen dan ook letterlijk wou laten doen: op een creatieve manier omgaan met wat ze beleven door een blik te maken voor hun kind waarin ze hun liefde konden inblikken. Het werd een intense, maar mooie ervaring. Paul, een papa die vanuit ervaring sprak, bracht zijn verhaal en daarna zette ik de mensen aan het werk. En ja, niet iedereen was er even op zijn gemak mee, met dat creatieve, en toch vonden velen het een interessante manier om een naar hun verhaal te kijken. Ik kreeg heel wat persoonlijke bedankingen toen de mensen weggingen en het enige dat ik terug kon bedenken was dat ik deze mensen een warm hart toedroeg. Zij moesten mij niet bedanken, ze mochten zichzelf eens bedanken … want wat zij doen, dat doet niemand hen na.

De cursus die de ouders volgden was een traject georganiseerd door Gezin en Handicap. Heb je zelf nood aan zulke begeleiding? Kijk dan gerust op hun website

Pin It on Pinterest

Share This