De grote verhalen in de geschiedenis zijn niet zomaar geschreven. Mythes en legendes ontstonden vaak om (natuur)fenomenen uit te leggen die mensen niet begrepen. Achteraf bleken deze verhalen van diep archetypische aard (oerverhalen) en ook heel vertaalbaar naar de meest dagelijkse gedragingen van mensen en naar de psychologie die in elk van ons leeft.

Zo ook Demeter en Persephone. Deze mythe probeert de cyclus in de natuur te verklaren: het hebben van een koude, kale winter, het verschijnen van de eerste bloemen, de overgang naar de warme zon en het opnieuw afsterven van alles wat groen was. Maar deze cyclus leeft niet enkel in de natuur. Je kan hem ook vertalen naar ons leven (geboren – leven – verouderen – sterven), naar de cyclus in een vrouw (maandstonden – vruchtbaar – premenstrueel) en zelfs naar de cyclus van één dag (opstaan – actie – rustiger worden – slapen).

Het lijkt alsof dit dood normaal is en dat er verder niets veel te beleven valt, ware het niet dat Hades, de god van de onderwereld hier een stokje voor komt steken. Hij gaat een heel belangrijke rol spelen in de levenscyclus. Hij gaat Persephone meenemen naar de onderwereld en wat daar gebeurd, verandert haar leven zoals nooit tevoren …

Dat, de relatie moeder-dochter en nog veel meer ‘psychologische en symbolische schatten’ zitten verborgen in één mythe. Het is bij zo’n verhaal altijd boeiend om er je eigen persoonlijke verhaal naast te leggen. Want elk van ons heeft wel een Hades gekend in zijn leven en elk van ons (vrouwen dan toch) heeft Persephone in zichzelf en elk van ons heeft een Demeter (een moeder).

Een oud verhaal … krijgt plots een heel actueel jasje. ’t Is maar hoe je het verhaal bekijkt.

Pin It on Pinterest

Share This