Vorige week botste ik op een artikel dat ging over schaamlippen, jawel, dames en heren. Waarin Goedele Liekens uitlegde dat ze graag een ander woord wou vinden voor ‘schaamlippen’. Ik citeer het artikel in De Standaard:

“Naast een nieuw vaginaboek lanceert Goedele Liekens nu ook de trotslippen.be-challenge. De seksuologe ergert zich al jaren aan de negatieve bijklank van de term ‘schaamlippen’. ‘We zeggen toch ook niet schaam-eikel, of schaam-bal?’, en daar heeft Goedele een punt. Net zoals ze er vijf jaar geleden in slaagde om het woord ‘sukkelseks’ aan het Van Dale woordenboek toe te voegen, wil ze nu heel graag ‘schaamlippen’ eruit schrappen. ‘Gedaan met de negativiteit’, zei Goedele Liekens gisteren op de Nederlandse televisie in RTL Late Night. ‘Ik wil een positief, warm, lief en krachtig woord.’Goedele Liekens wil vooral dat vrouwen trots kunnen zijn op hun lichaam. ‘Veel vrouwen vinden hun vagina niet mooi. Hoe kan je ook trots zijn op een lichaamsonderdeel dat het voorzetsel ‘schaam’ gekregen heeft?” 

Maar wat ik nog belangrijker vond, was wat ze zei tijdens een interview: “Het woord is belangrijk. Het klinkt als een detail, maar woorden zijn belangrijk. Het heeft van jongsaf aan een invloed van hoe je naar je lichaam kijkt.”

Het lijkt een futiliteit. Iemand reageerde zelfs “Gaat totaal niet over vrouwenrechten in mijn ogen….tijd voor ECHTE oplossingen voor ECHTE problemen zou ik zeggen in plaats van dit soort gezever…”. Gezever … woordgebruik lijkt gezever. Maar dat is het echter niet.

Je moet namelijk weten dat wanneer een kleine meisje groot wordt in deze wereld, dat ze heel haar zelfbeeld rond haar lichaam en haar seksualiteit opbouwt door goed rond te kijken en goed te luisteren naar haar omgeving. Woorden hebben daarbij een impact, beelden hebben daarbij een impact. Wanneer een klein meisje in een film ziet dat het normaal is om op de eerste date al in bed te kruipen, neemt ze dit hoogstwaarschijnlijk mee in haar beeld van hoe het er tijdens een relatie aan toe gaat. Wanneer een meisje ‘schaamlippen’ hoort, slaat ze ergens op dat het iets is om je voor te schamen of dat het op z’n minst iets vies moet zijn.

Het zijn dit soort kleine dingen, het niet goed communiceren, het kiezen van denigrerende woorden, die ervoor zorgen dat onze meisjes opgroeien in een cultuur waar de vrouw als een seksobject, een schaamte-object wordt bekeken. Het zorgt ervoor dat vrouwen weinig kracht vinden, krijgen en opbouwen. Wat er dan weer voor zorgt dat ze het normaal gaan vinden dat ze zo behandelt worden, waardoor ze vroegtijdig met jongens naar bed gaan omdat het zo hoort, hen zo wordt getoond op media e.d. en waardoor ze hun eigen waarde niet respecteren. De ECHTE problemen die daaruit voortvloeien? Seksuele manipulatie, seksueel geweld, verkrachtingen, misbruik, seksuele spot, en nog veel meer … Het lijkt ver gezocht, maar dat is het niet. Alle grote problemen beginnen heel klein en stapelen zich baksteen per baksteen op, tot je een muur van echte problemen krijgt.

Ik denk dat ECHTE problemen worden aangepakt bij de roots en die zijn soms zo klein, zo normaal bevonden en zo onzichtbaar dat mensen denken dat het gezever is. Het is belangrijk dat we onze woorden afwegen, want het is in die kleine bakstenen dat pijn ontstaat, en ruzie, en misbruik, en oorlog …

Op je woorden letten vraagt om aandacht en aanwezig zijn in het nu, goed letten op wat je zegt … het is niet makkelijk. Maar het kan, als je er al de intentie toe hebt.

Pin It on Pinterest

Share This