Niet zo lang geleden smeet iemand me naar het gezicht: “Jij hebt niet te klagen, jouw leven loopt op rolletjes.” En toen dacht ik plots aan de woorden van Marshall Rosenberg die zei dat vergelijkingen een vorm van geweld zijn. Geweld op anderen en geweld op onszelf. Ik voelde hoeveel pijn de persoon had die die zin uitsprak, en ik voelde ook hoe hard deze zin bij mij aankwam. Ik had gewoon zin om te antwoorden: “Wat weet jij daarvan!” Het zou de voedingsbodem voor een stevige ruzie zijn geworden.

Zo vergeleek iemand die ik kende zich vroeger met mij en mijn toenmalige vriend op financieel vlak. Tijdens elk gesprek over geld, kwam de standaardzin eruit: “Ja, maar jij kan daar niet over meespreken, want wees eerlijk, jouw financiële situatie is niet te vergelijken met die van anderen.” Wat ze niet wist was dat mijn toenmalige vriend en ik ons geld strikt gescheiden hielden en dat ik zijn rijkdom niet deelde waardoor het einde van de maand voor mij ook moeilijk was. Hoe pijnlijk was die opmerking dan niet … We vergelijken vaak zonder het hele plaatje te kennen.  Zo zei mijn moeder toen ik als kind vol bewondering voor mensen met een groot huis en veel sjieke spullen stond: “Groot huis, maar wie weet hoe groot de schulden zijn.” We kennen het hele plaatje inderdaad vaak niet. En we kennen nog minder de prijs die sommige mensen voor iets betalen. 

We leven in een maatschappij die verslaafd lijkt op vergelijkingen. Je vindt het van hier in Europa tot in de bergen van Nepal: mensen die naar anderen kijken en alles wat ze zien vergelijken met hun eigen leven. Ze willen dan wat de andere hebben en worden doodongelukkig over hun eigen leven. Ikzelf ga er ook regelmatig mee in zee. Ik lees dan boeken en websites, volg blogs over ouderschap, vergelijk mezelf met anderemama’s en plots loop ik rond met het idee dat ik geen goede moeder ben want ik doe dit en dat niet. Of ik vergelijk mezelf met een collega en hoe die het doet in haar job, waardoor ik weer een dag ongelukkig rondloop.

Puur geweld op mezelf, want als ik er vanop een afstand naar kijk, dan zie ik dat ik mijn best doe als moeder, dat mijn kinderen niet ongelukkig zijn, dat ik goed werk lever en dat mensen ook best tevreden tot zelfs enthousiast zijn over wat ik doe en wat ik aanbied. Waarom doe ik me dat geweld dan aan? Waarom doen we ons dit geweld dan aan? Waarom doen we elkaar dan geweld aan?

“Vergelijken is een ‘lose-lose’ situatie (verlies-verlies),” zegt Franchesca Ramsey in een interview en ik kan ze deels gelijk geven, maar deels ook niet. Want vergelijken kan ook een drive worden om het anders te doen. Vergelijken ontstaat volgens mij uit een zin, een goesting, om het anders te doen/te hebben. En met die goesting kunnen we op twee manieren omgaan: bij de pakken blijven zitten of er constructief iets mee doen. Wanneer ik mijn chaotische huis vergelijk met het minimalistische huis van anderen, dan vind ik de moed om door mijn huis te wandelen, op te ruimen, mijn interieur te versoberen. Wanneer ik niet tevreden ben over mijn lichaam, dan vind ik bij anderen de inspiratie om anders te koken, te eten, een sport te zoeken die ik leuk vind en iets te doen om me beter te voelen in mijn vel. Wanneer ik graag mijn creatief dagboek met meer mensen wil delen, dan vind ik ideeën bij anderen om mezelf wat meer in het licht te durven zetten. Het gevaar zit hem in de valkuil, de té van de inspiratie: wanneer ik het lichaam niet behaal van die ene op Instagram, of wanneer ik veel moeite doe en toch niet voldoende in het licht kom te staan. De kunst is dus het evenwicht: je laten inspireren, daarin je eigen weg zoeken en het op jouw manier doen, je eigen grenzen respecteren, je inspiratie-bron in perspectief te zetten en tenslotte je inspiratie-bron los te laten van zodra dat jij voelt dat jouw manier van doen je voldoende gelukkig maakt. Realistisch blijven is hierbij een must: je zal nooit een ander zijn, je zal nooit helemaal hetzelfde zijn.

Een persoon die ik ken heeft het moeilijk met sociale media zoals Instagram en Facebook. Ze zei: “Ik zie dan al die levens van anderen en dan voel ik me slecht over het mijne.” Ik kijk graag op Instagram. Ik zie hier dan inspiratie en ideeën. Het is dus allemaal afhankelijk van de mindset waarmee je de dingen tegemoet gaat. Simon Sinek legde in één van zijn speechen uit dat Apple zo’n groot bedrijf geworden is omdat ze zichzelf niet vergelijken met de concurrentie, maar eerder met zichzelf. Zij denken niet voortdurend “Hoe kan ik groter worden dan die of die op de markt?” Apple denkt eerder: “Hoe kan ik groter en beter worden dan mijn vorige versie van mezelf?”

Zit je in de mindset van vergelijking, dan ga je je hoogstwaarschijnlijk pijn doen … of zelfs pijn doen aan anderen wanneer je je gevoelens naar buiten brengt. Zit je in de mindset van inspiratie en ideeën, dan ga je voor evolutie en groei … en dan inspireer je op jouw beurt weer anderen.

 

Pin It on Pinterest

Share This