Deze week stuurde ik met een klein hartje een mail naar de Flow om mijn boek en mijn project voor te stellen. Onmiddellijk kreeg ik een automatische mail terug: dat ze veel mails kregen en hun best zouden doen om zorgvuldig mijn mail te lezen en me zo snel mogelijk iets zouden laten weten. Ik zuchtte, het zwaarste was er al af en dan nu … alea iacta est (of zoiets dat ik ooit in de Latijnse les leerde).

De dag erna kreeg ik een heel vriendelijk mailtje van de redactie-assistent om te zeggen dat mijn mail doorgestuurd werd naar de creatieve redactie en dat die wel contact met mij zouden opnemen indien ze interesse hadden. En toen besefte ik, hoewel deze mail (nog) geen volmondige JA was, hoe belangrijk zo’n antwoord wel niet was. Ik had al eerder een ander tijdschrift gecontacteerd en daar had ik niets van gehoord. Geen mailtje, geen automatisch antwoord, geen bericht, niks, nada. Daar zit je dan in het ongewisse: is mijn mail wel toegekomen? Hebben ze mijn boek wel ontvangen? Het is maar wat raden wat ermee gebeurd is.

We leven in een tijdperk waarbij de communicatie alle richtingen uit vliegt en waarbij we elkaar supersnel kunnen bereiken en toch … een eenvoudig antwoord lijkt soms teveel gevraagd. Ik kan natuurlijk begrijpen dat tijdschriften overstelpt worden met mailtjes en brieven, maar een eenvoudig automatisch antwoord of een klein antwoord zijn al genoeg om iemand gerust te stellen dat zijn mail/brief/informatie goed aangekomen is. Dat hij of zij gehoord werd. En als een populair tijdschrift als Flow het kan, dan kunnen anderen het ook.

Twee vriendinnen van mij die tot voor kort solliciteerden voor jobs zeiden net hetzelfde. Ze stuurden CV’s op waarvan er sommige beantwoord werden (‘Dag mevrouw, we zijn niet/wel geïnteresseerd, komt U op sollicitatie? U komt in ons databestand, we contacteren U zodra er plaats is’) en sommige gewoon helemaal niet. En dan is het wachten in het oneindige, hopen, niet weten wat … heel vervelend en het maakt mensen heel onzeker. En eigenlijk? Heel respectloos.

Wat is het met mensen, bedrijven en organisaties dat het zo moeilijk is geworden om, al is het kort, te antwoorden? Waar is de elementaire beleefdheid naartoe? Mensen doen moeite om CV’s en mails te schrijven, brieven te sturen, portfolio’s te maken … Een (kort) antwoord wil zeggen dat je de moeite van die mensen gezien hebt en dat je die waardeert. Dat hij of zij gehoord werd.

Vanavond stuurde mijn mama mij een bericht: dat ze het cadeau voor mijn zus had gevonden (waarvoor ik had bijgelegd). En ik had de mail bijna gewoon weggeklikt met het idee dat ik hem wel gelezen had. In de plaats daarvan schreef ik terug: OK, dank je wel. Een klein antwoord, maar in ieder geval iets dat zegt dat ik haar moeite gezien heb.

 

Pin It on Pinterest

Share This