Kinderen zijn een grote spiegel, voor ons allemaal. Ooit al eens jezelf herkent in je kind?

Ik probeer mijn zoon het woord ‘Wablieft?’ aan te leren in de plaats van kort en krachtig (en schattig) ‘Wat?’ te roepen als hij iets niet begrijpt. Betrap ik mezelf enkele dagen daarna op het zeggen van ‘Wat?’ op iets dat ik niet begrepen heb.

Ik wil graag dat mijn dochter niet teveel televisie kijkt, maar dan laat ze me droogjes weten dat ik toch ook veel achter een scherm zit (lees: computer … ook al is het voor het werk).

Ik wil dat mijn kinderen netjes aan tafel blijven zitten tijdens het eten, maar zelf spring ik om de haverklap op om dingen in en uit kasten te halen.

Een collega zei me ooit: “Mijn kind eet geen fruit en ik doe zo mijn best. Ik probeer alles, maar het is onbegonnen werk.” En toen vroeg ik: “En jij? Eet jij graag fruit?” Ze antwoordde: “Oh nee, helemaal niet hoor.”

Vorige week sprak ik met een andere mama en die zei: “Mijn kinderen zijn zo’n verschrikkelijk moeilijke eters. Ik kan zo de tien ingrediënten opsommen die ze lusten en daar stopt het bij. Echt moeilijk om ze iets te laten proeven. En ik zou zo graag willen dat ze wat meer lusten, maar het is een echte strijd.” We grapten nog wat over kinderen en eten. Later op de dag kwam eten weer ter sprake, maar hadden we het over wat we die avond zouden koken. Verschillende mama’s gaven ideeën en bij heel wat van die ideeën zei die ene mama: “Oei nee, dat lust ik niet.” Geen vis, geen groene groenten, geen fruit … Tja …

Maar omgekeerd ook: mensen zeggen dat mijn kinderen goede eters zijn, maar thuis genieten wij, mijn man en ik, enorm van eten en goed eten. Mensen zeggen steeds hoe creatief mijn kinderen zijn. Maar ze zien hun mama dan ook elke dag creatief bezig zijn. Het zit niet zozeer ‘in de genen’ zoals ze dan zeggen, maar eerder in ‘het voorbeeld dat ik geef’. 

Ons gedrag als opvoeder (want dit geldt niet enkel voor ouders, maar ook voor leerkrachten, groot-ouders, tante’s, meters en peters …) is uitermate belangrijk. Kinderen leren hoofdzakelijk door imitatie en observatie. Veel meer dan dat ze op de schoolbanken zelf leren!

De allerbelangrijkste tip die je dus kan krijgen om je kind een bepaald gedrag aan te leren is:

Kijk eerst naar jezelf: waar toon jij zelf dat gedrag?

Pas dan je eigen gedrag aan.

En daarna pas kan je alle opvoedingstips of opvoedingsgoeroes erbij halen die je nodig hebt om eventueel nog verdere stappen te ondernemen. Maar niets zal lukken zolang je zelf niet eerst naar je eigen gedrag als opvoeder gekeken hebt.

Pin It on Pinterest

Share This