De eerste schooldag was net voorbij en ik was de kinderen gaan ophalen. In de auto, de klassieke vraag: “Hoe was de schooldag?” De oudste barstte in tranen uit. Niet goed. Ik parkeerde de auto. Dit verdiende mijn onverdeelde aandacht.

Sta jij ook soms helemaal stil om heel aandachtig, met heel je wezen naar iemand zijn verhaal te luisteren?

Mijn anders zo enthousiaste schoolganger vertelde in horten en stoten haar verhaal. Ze waren met 23 in de klas, eentje te weinig voor een mooie rij en haar vriendinnetjes hadden die dag verkozen om samen in de rij te staan en mijn dochter bleek de laatste te zijn. Ze had dus alleen in de rij gestaan.

Ik wist dat ze een fijne dag had gehad, want ik kende de juf een beetje en ik dacht wel dat het zou klikken. Ik wist ook dat ze echt leuke vriendinnetjes had die graag met haar speelden, dus ik wist dat ook dat niet het probleem was. En toch zei ik niets over dit alles. Ik probeerde haar niet te troosten. Ik zag gewoon een kind van 7 voor wie het niet gekozen worden voor de rij een pijnlijke ervaring was geweest die dag. Zo pijnlijk dat het de rest van de dag overschaduwd had.

Heb jij soms ook de neiging om iemand te troosten en de problemen te minimaliseren?

Ervaar jij ook soms een hele dag als ‘slecht’ omdat één ding je bijzonder hard geraakt heeft?

Ik voelde dat haar hartje leeg was … of misschien gevuld met verdriet. Er viel een stilte.

Ik hoorde achter mij de kinderen op de speeltuin spelen die vlak bij hun school staat. Mijn twee kabouters hadden nog in de auto gevraagd of ze mochten blijven spelen, maar met al mijn werk thuis in mijn achterhoofd, had ik gezegd dat we beter wat vroeger thuis waren. Ik keek naar de dikke tranen die over haar wangen rolde en besloot mijn was, plas, werk … de boom in te sturen en te blijven. Ik stapte uit de auto, trok de deur open, gaf haar om te beginnen een dikke knuffel. Ik zei haar dat ik haar verdriet voelde en volledig begreep. Dat het niet leuk was om zich ‘niet gekozen’ te voelen. Hiermee erkende ik haar gevoel, ik gaf het woorden, ik gaf het een plaats. En ik zei dat we maar even bleven spelen op de speeltuin want dat er alvast een vriendje met haar zou willen spelen (ik zag er al eentje zwaaien).

Ik voelde dat haar hartje gevuld moest worden met vriendschap. Toen we, een half uurtje later,  vertrokken plofte ze met een tevreden zucht op de achterbank van de auto en zei: “Het gaat beter, mama.”

Wat maakte mijn werk thuis nu nog uit ?

Denk niet dat het verhaal van mijn 7-jarige een kinderverhaal is. Dit verhaal gaat evengoed op voor ons, volwassenen. Ook wij hebben een hart dat soms leegloopt. Sociale relaties garanderen nu eenmaal niet voortdurende succeservaringen en plezier. Samenleven, samenwonen … het zorgt ook weleens voor hartzeer.

Dan is het de kunst om te voelen dat je hart leeg is of gevuld met verdriet … en te zoeken/vinden hoe je je hart weer kan vullen. De sleutel om dit te doen is:

  • Even stilstaan en de TIJD nemen
  • Luisteren naar het verhaal dat in je leeft
  • Je gevoel erkennen, het woorden geven, het een plaats geven.
  • Een manier zoeken om je hart weer te vullen. Laat alles staan: je werk, je huishouden, je huis. En neem even de TIJD om je hart terug te vullen.
  • Voer dat uit.

En ga dan verder … hopelijk met dezelfde voldane zucht als mijn 7-jarige.

Pin It on Pinterest

Share This