Niet zo lang geleden nam mijn lieve echtgenoot me mee naar een poepchic restaurant om zijn nieuwe job te vieren. Daar zat ik dan, in een restaurant waar je je rug recht houdt en met zilveren bestek eet, waar de obers al je wensen vervullen en waar het eten er elke keer weer als een schilderijtje uitziet. Een hele (ongemakkelijke) ervaring en heel leerrijk. U moet begrijpen dat dit niet deel uitmaakt van mijn dagelijkse activiteiten, maar dat ik me maar al te graag aan dit soort ervaringen overgeef. 🙂

Omdat er heel wat gerechten elkaar opvolgden, en we daar voor meer dan een uurtje zaten, had ik ruimschoots de tijd om alles om me heen eens goed te observeren. Mensen kijken, kent U dat? Mensen die eten, mensen die praten, mensen die zitten, wijn proeven, lachen, menu’s lezen, opstaan om op zoek te gaan naar een toilet, veel foto’s trekken van hun gerechten … In zulke restaurants zie je ze wel vliegen: de mooie oorringen, designkleding, chique uurwerken, hoge hakken van god-weet-welke-belangrijke-naam en op de parking: allerlei auto’s die blinken en er heel kind/gezins-onvriendelijk uitzien. Wij deden ons best om in het kader te passen, al was het maar voor de lol ervan (want gelachen hebben we).

En toen vroeg ik me af: wat is chic eigenlijk ? Chic, kent U dat woord? Of sjiek. Synoniemen zijn deftig, elegant, sierlijk, smaakvol, stijlvol en voornaam. Ik vroeg me af: wat is chic? Kon ik al deze mensen in deze ruimte ‘chic’ noemen? Het zou automatisch wel gebeuren want hey, dat soort uurwerk of auto waren onbetaalbaar voor ons en worden toch vaak gelinkt aan een chique, onbereikbare wereld. Of is chic meer dan al die uiterlijke bling-bling?

Terwijl ik zo mijmerde kwam mijn lieve groot-moeder in me op. Dorothy, zo was haar naam, was een Engelse dame die na de oorlog in België was komen wonen om mijn groot-vader te volgen. Ze had er altijd chic uit gezien: voornaam, elegant, deftig … en toch, zij was zeker nooit in een porsche naar een peperduur restaurant gereden met een paar kostelijke diamanten aan haar oren. Dus wat was chic dan als mijn doodgewone, lieve, bescheiden groot-moeder er wel chic uit kon zien zonder veel geld te bezitten?

Ziehier de vrucht van al mijn denken: chic zijn heeft volgens mij niets met geld te maken! Helemaal niets! Ook mijn moeder, half Britse, heeft er altijd verzorgd en chic uitgezien, naar voorbeeld van haar moeder. Zelfs in de periode waar ons gezin nog veel minder dan niets had, zag ze er voornaam uit. Chic zijn heeft dus niets te maken met geld, maar alles te maken met respect. Respect voor jezelf en respect voor de ander.

Een chic persoon heeft respect voor zichzelf door zichzelf en zijn naaste omgeving te verzorgen: nette kleren, gewassen, verzorgd, gepoetst, een proper en opgeruimd huis met mooie voorwerpen (zelfs uit de tweedehandswinkel !) die hun waarde krijgen door er zorg voor te dragen en ze een bijzondere plek te geven … Chic zijn wil zeggen dat je voor jezelf zorgt: je lichaam wast, je tanden poetst, je haren netjes legt, verzorgde kleren draagt … Niet om goed over te komen bij de anderen, maar wel om voor jezelf te zorgen, uit respect voor je eigen lichaam. Chic zijn wil zeggen dat je voor je omgeving zorgt: je huis onderhoudt, oog hebt voor detail, alle voorwerpen naar waarde benaderen en een plek geven, … Ook weer niet voor de buren, maar louter omdat je zorgzaam en respectvol met materiaal omgaat. Omdat je beseft dat je lichaam en de spullen om je heen kostbaar zijn, dat je ervoor wil zorgen en ze naar waarde benaderen (Ook al komen je spullen uit de 2de handszaak! Elk voorwerp dat door mensenhanden of met grondstoffen van de aarde werd vervaardigd heeft een waarde!). Zonder hiermee in exces te gaan, want zelfs mijn chique groot-moeder zei op haar sterfbed: “Had ik geweten dat dit het leven was, dan had ik minder in het huishouden gedaan.”

Buiten dit uiterlijke kenmerk heeft chic zijn ook alles te maken met respect voor de ander! Een chic persoon heeft ‘manieren’. Met manieren bedoel ik RESPECT: een persoon die de sociale omgangsvormen zoveel mogelijk respecteert, zonder te vervallen in stijfheid: mensen groeten, alsjeblieft zeggen, dank je wel, rekening houden met, zich gedragen aan tafel of in sociale momenten, respectvol praten door niet over te gaan in agressie, letten op woordgebruik, … De ander benaderen en behandelen zoals jij graag zou benadert worden. Niet dat je dan steeds ja moet knikken en jezelf volgend moet opstellen, want zelfs je ongenoegen kan je volgens mij op een chique manier communiceren. Je kan evengoed je grenzen stellen en dit toch op een chique, respectvolle manier doen. Chic zijn zit hem dus, volgens mij, in de houding die je hebt naar jezelf en naar anderen toe. Ik heb al heel wat stinkendrijke mensen heel boertig zien omgaan met anderen, ook naar kelners toe in restaurants. Dat zijn naar mijn gevoel geen chique mensen, dat zijn gewoon rijke onbeleefderiken. En ik heb de eenvoudigste mensen al heel chic weten omgaan met hun medemens. Het zou trouwens ook op dat vlak een mooie oefening kunnen zijn naar jezelf toe: chic (respectvol) met jezelf omgaan. Al eens geprobeerd?

Chic zijn kan je dus ook wanneer je geen cent bezit of wanneer je helemaal onderaan de economische ladder zit (zoals het geval is geweest in mijn familie lang geleden). Chic zijn kan je ook wanneer je een gewoon loon hebt en een gewoon persoon bent. En tenslotte kan je ook chic zijn als je heel veel geld bezit. Alles hangt af van hoe je je verzorgt en hoe je je gedraagt. Alles hangt ervan af hoe RESPECT-vol je bent voor jezelf en de ander . Mijn grootmoeder, Dorothy, kwam van een heel gewone familie en toch … chic was ze in mijn ogen helemaal. Niet perfect, maar wel chic.

Pin It on Pinterest

Share This