Het is een tijdje niet goed met mij gegaan. En nochtans … op Facebook leek het niet zo.

Terwijl ik zat te huilen tussen dozen, zei Facebook hoe gelukkig ik was met het publiceren van mijn boek. Terwijl ik in bed lag, zei Facebook dat ik creatief bezig was. Terwijl ik me zat af te vragen hoe het nu verder moest, zei Facebook dat ik een workshop deed hier of een lezing gaf daar.

Niet dat ik schijnheilig wou doen. Niet dat ik wou liegen, maar gewoon … omdat ik mijn miserie niet graag uitsmeer op Facebook en consoorten. De wereld had er geen zaken mee. Omdat ik Facebook een tof communicatiemiddel vind, maar niet HET communicatiemiddel en omdat ik geen zin had om links en rechts, via een virtueel kanaal te moeten uitleggen hoe woelig het er vanbinnen aan toe ging.

Ik wou, net als iedereen, de leuke dingen uit mijn leven in de verf zetten, de kleine dingen waar ik me aan optrok, het kleine dat het de moeite waard maakte en dat me langzaam uit de put deed kruipen. Want ja, zoals professor Gerrit Loots van de VUB tegen me zei: “Manneke, iedereen mag zich nekeer slecht voelen in ’t leven. Hebben we allemaal niet eens zo’n periode ? Jammer dat dat tegenwoordig niet meer is toegelaten, maar het is echt doodnormaal.”

Vorige week sloot ik dat hoofdstuk af. Het was een boeiende weg geweest, een grote zoektocht, waardoor ik nog duidelijker weet wat ik wil doen in het leven en wie ik ben. Want dat maakt zo’n put de moeite waard: als je eruit kruipt, dan ben je weer wat groter en wijzer geworden. 

“Maar Sarah, op Facebook was helemaal niet te merken hoe slecht het met je ging,” zei iemand tegen me. Neen. Dat was. En daarom schrijf ik dit artikel. Om iedereen er nog maar eens op te wijzen dat Facebook NIET slecht is, maar ook NIET de hele werkelijkheid in beeld brengt. Hoe vaak heb ik zelf niet gezien hoe een vriendin een boeket postte, gekregen van haar man voor hun zoveelste huwelijksverjaardag, waarbij stond ‘Al zo lang de mijne …’ en ik ondertussen wist dat ze in de put zat en ‘de hare’ haar er niet bepaald uit hielp ? Hoe vaak heb ik niet gezien hoe mensen beeldjes postten van hun kroost, allemaal gelukkig en glimlachend, terwijl ze eigenlijk met een burn-out zaten of een ander diep proces doorgingen ?

Facebook heeft één grote valstrik (naast de zovele andere): we denken dat we de anderen hun leven kennen … we denken dat we hun werkelijkheid kennen … maar eigenlijk weten we er maar een heel klein stukje van: het stukje dat ze wel willen delen. Het is dus geen schijnwereld, het is maar een gedeelte van de wereld. En we hebben allemaal het recht om dat gelukkige deel te delen en om dat niet-zo-gelukkige deel voor onszelf te houden. We moeten niet allemaal plots onze depressies op Facebook uitsmeren, neen … maar wel het volgende onthouden:

  • Het is goed te stoppen met denken dat iedereen een perfect leventje leidt omdat dat hetgene is dat we op Facebook zien. Het is niet zo.
  • Het is goed om verder te kijken dan onze neus lang is en af en toe eens mensen te vragen (via mail, of telefoon of nog beter: in het echt) hoe het écht met hun gaat … want dan worden mensen ook écht gezien en écht gehoord.
  • Het is goed om te weten dat Facebook maar een gedeelte van de werkelijkheid is en dus alles met een korreltje zout te nemen wat erop verschijnt.
  • En het is zeker goed om al de roddels, de vooroordelen en de vastgeroeste ideeën over mensen te laten varen, maar in de plaats, als we echt curieus zijn, eens echt te gaan vragen hoe het met die persoon nu is.

En moest U zich nu de vraag stellen hoe het nu met me is ? Beter, veel beter … vol energie en met veel goesting, nog wat fragiel hier en daar en nog wat twijfels op de weg, maar gelukkig met mijn boek, mijn kinderen, mijn man, mijn leven, … beter, dank U wel. En moest U meer willen weten ? Ik woon in de Bergstraat 12 in Oetingen en mijn deur staat altijd open.

Pin It on Pinterest

Share This