We leven in een wereld waarin het lichaam belangrijker wordt gevonden dan de geest. 

Iedereen weet wat te doen met zijn lichaam: wassen, tanden poetsen, tandarts bezoeken, op mammografie controle, in bed liggen met een griep … en we weten zelfs steeds meer zelf wat te doen om gezond te blijven: gezonde voeding, beweging, van natuurlijke middeltjes tot aspirines e.d.

We leren kinderen al heel vroeg voor hun lichaam te zorgen. Eén ding vergeten we hen vaak te leren omdat we het zelf niet weten: zorgen voor de geest (lees: de emoties e.d.). We weten heel veel over de fysische gezondheid, maar nauwelijks iets over de psychische gezondheid. En wat leren we onze kinderen over emotionele hygiëne? Nauwelijks iets.

We zorgen beter voor onze fysieke dan onze geestelijke wonden en toch hebben die laatsten een enorme impact op ons leven. Psychische wonden zoals eenzaamheid, mislukking, trauma en verlies, afwijzing, schuld, herkauwen van gebeurtenissen en piekeren, laag zelfvertrouwen … kunnen zorgen voor ernstige gevolgen en eventueel voor de dood. De wetenschap heeft hier al veel onderzoek naar gedaan. Wist je dat chronische eenzaamheid de levensverwachting kan doen dalen met 14% ? Wetenschappers hebben ook naar oplossingen gezocht om ons te helpen met al deze psychische wonden, maar we gebruiken deze oplossingen niet omdat we ze niet kennen of niet willen kennen.

Ook bestaan er een heleboel ‘psychische dokters’ die ons zouden kunnen helpen met onze emotionele gezondheid. Denk maar aan psychotherapeuten, coachen, (creatief) counselors, spirituele leiders, … maar als we één van deze moeten bezoeken, schamen we ons en verstoppen we het. We vinden het vies of doen het liever niet. Kijk maar eens naar de status van een psychotherapeut. Een psychotherapeut wordt niet gezien als een ‘echte dokter’, maar zo iemand studeert wel even lang als een dokter om zijn of haar diploma te behalen.

Wanneer we fysisch ziek zijn, gaan we naar de dokter en vragen we hem om hulp om ons te genezen. Maar heb je een depressie ? Dan zegt men vaak: “Schud het even van je af, ga lopen of doe iets leuks. Het zit maar in je hoofd.” Wat zou het zijn moest je tegen iemand met een gebroken been zeggen: “Stap maar verder, dans wat rond. Het zit enkel in je been.” Wanneer iemand een sinusitis heeft, blijft hij een weekje thuis om uit te zieken. Wanneer iemands vader of vriend is overleden, gaan we gewoon verder met werken. Wat maakt dat de fysieke wonde meer waarde heeft dan de psychische ? Wie zegt dat de psychische wonde ook geen ‘heel-tijd’ nodig heeft ?

Psychologische wondes kunnen heel diep gaan en we maken ze vaak alleen maar ernstiger (of helpt de omgeving ze ernstiger te maken). Niemand die eraan denkt een mes te steken in een wonde in zijn arm om ze extra diep te maken. Toch doen we dit wel met onze psychische wondes. Wie heeft er weleens geen innerlijke kritiek op zichzelf wanneer hij ergens in mislukt ? Maar is de wonde van ‘zich waardeloos voelen’ al niet diep genoeg ?

Waarom doen we onszelf dit aan ? Omdat we weinig psychische hygiëne bezitten. Omdat we niet voor onze psyche en voor onze eigen emoties hebben leren zorgen. We leggen niet de prioriteit bij onze psychische gezondheid. Bij een mislukking en een knauw in ons zelfvertrouwen, zouden we ons zelfvertrouwen moeten opkrikken in de plaats van onszelf nog eens extra pijn te doen door die innerlijke zelfkritiek. Bij emotionele pijn zouden we onszelf dezelfde compassie moeten geven als aan een beste vriend.

Er bestaat een enorme kloof tussen onze fysische en psychische gezondheid. Het is belangrijk dat we die beginnen dichten: dat we onze psychische en fysische gezondheid als evenwaardig beschouwen. De gevolgen zijn anders groot: een steeds groter aantal eetstoornissen, depressies, burn-outs, zelfmoorden… en zelfs cardio-vasculaire ziektes kunnen hieruit voortkomen.

100 jaar geleden begonnen mensen hun handen te wassen en te letten op persoonlijke lichaamshygiëne. De levensverwachting steeg toen met meer dan 50% in enkele tientallen jaren. De levensverwachting zou nog eens drastisch kunnen stijgen als we aan psychische hygiëne zouden doen. 

Hoe zou de wereld eruit zien als iedereen psychisch gezonder zou zijn: zonder eenzaamheid, minder depressie,… moest iedereen weten hoe mislukking te overwinnen,… moest iedereen zich beter voelen over zichzelf, meer zelfvertrouwen hebben, zich gelukkiger zou voelen en voldaan. Hoe zou die wereld zijn ? Kan jij het je voorstellen ? Ik wel …

Dat is de wereld waarin ik wil leven. Dat is de wereld waarin de man die dit uitlegt wil leven: Guy Winch. Hij schreef er een boek over. En ik ? Ik engageer me om mensen met hun emotionele hygiëne te helpen door hen te laten kennismaken met hun eigen kracht en creativiteit … bubbels Me-Time … een pure EHBO én preventie voor de geest.

 

 

Pin It on Pinterest

Share This