En moest de Kluizenaar kunnen spreken … dan zei hij:

“Ik ben op het einde van de weg aangekomen. Daar waar het ondenkbare in een afgrond verdwijnt. Ik sta voor dit niets en kan niet vooruit. Het enige dat ik kan doen is achteruit stappen en de weg die ik al afgelegd heb bekijken. Bij elke stap achteruit, creëer ik voor me een nieuwe realiteit.”

“Tussen leven en dood, in een continue crisis, hou ik mijn lampje brandend – zij is mijn bewustzijn. Dat lampje gidst diegenen die na mij komen op het pad dat ik geopend heb. Maar het brandt ook om me te laten weten dat ik alle spirituele werk heb gedaan dat ik moest doen.”

“Beetje bij beetje heb ik alles losgelaten. Ik ben enkel nog mijn gedachten. Mijn woorden definiëren niet wie ik ben. Ik heb mijn passies overwonnen: losgemaakt van al mijn verlangens, ik leef in mijn hart als in een holle boom. Mijn lichaam is een vervoermiddel dat ik ouder zie worden. Ik ben echter mijn lichaam niet meer. Om bij het licht te kunnen komen, duik ik in de schaduw. Om bij liefde de kunnen komen voor elk levend wezen, trek ik me in eenzaamheid terug. Het is daar, in het verste stukje van het universum, dat ik mijn ziel open zoals een pure bloem van licht. Dankbaarheid zonder vraag, de essentie van mijn kennis is de kennis van de Essentie.”

“Ik heb volledige eenzaamheid gekend. Ik wacht in het niets tot Het komt. Ik weet nu wat mijn taak is. Als een beker offer ik mijn leegte zodat die kan gevuld worden. Ik heb mezelf al geholpen, nu wacht ik tot iets groters me verder helpt.”

Vrije vertaling uit: La voie du Tarot – Jodorowsky.

Atelier de Kluizenaar VRIJDAG 24 juni 2016 – van 19u tot 22u

Info: https://www.sarahtimmermans.com/ateliers/kalender/

Pin It on Pinterest

Share This