“In den goeien ouwen tijd” was het anders dan nu. Vroeger hadden de mensen 1 trui en daar werd goed voor gezorgd. Mensen bezaten meestal het strikt noodzakelijke en eigenlijk niets meer. Mensen namen de tijd om één ding te doen. Nu puilen onze huizen uit, maar niet alleen dat … ook onze agenda’s.

Vroeger wisten moeders niet precies waar hun kinderen waren. Die waren ergens in het veld of in het bos kampen aan het bouwen. Die waren helemaal ondergedompeld in hun kindertijd. Nu zit iedereen bijna letterlijk OP zijn kinderen. De bezorgdheid is alom.

De wereld is veranderd. We zijn zijn ‘geëvolueerd’ en nu komt het absurde: we zitten in een periode waarin ouders niet meer moeten worstelen om ‘genoeg’ te hebben voor hun kinderen, maar juist moeten strijden om niet ‘te veel’ aan te bieden.

Door dit te grote aanbod aan alles (teveel speelgoed, teveel eten, teveel schermen, teveel buitenschoolse activiteiten …), creëren we een omgeving waarin psychologische problemen kunnen floreren. Normale persoonlijkheden met enige eigenaardigheid kunnen door een stress van ‘te veel’ vervallen in resem psychische stoornissen. Een kind dat wat gestructureerd is zal misschien obsessief worden. Een dromerig kind krijgt dan problemen met focus. Een kind dat graag alles in orde heeft, wordt plots overdreven perfectionistisch. Allemaal voorbeelden waar een ‘TE’ zorgt voor angst, controleverlies en dus een ‘stoornis’ of anders gezegd: een coping-mechanisme (verdediging).

Een man die K.J.Payne heet, heeft een onderzoek gedaan waarbij hij een groep kinderen nam waarvan hij het leven vereenvoudigde. Binnen de 4 maanden ging 68% van de kinderen van klinisch disfunctioneel naar klinisch functioneel. Bovendien ging 37% van de kinderen beter presteren op school en stegen hun cognitieve vaardigheden. Een resultaat dat zelfs niet te vergelijken valt met de resultaten van Rilatine.

Een eenvoudige kindertijd zou weleens kunnen beschermen tegen psychologische problemen op latere leeftijd. Als jonge mama vind ik dat een enthousiasmerend idee, maar tegelijk vind ik het beangstigend. Mijn kinderen worden in alle eenvoud opgevoed: weinig televisie, beperking van materiaal, weinig buitenschoolse activiteiten … Voor vele ouders lijk ik dan iemand die haar kinderen dingen ontzeg, maar neen, ik doe dit heel bewust. We hebben allemaal de mogelijkheid en de verantwoordelijkheid om een omgeving te creëren waarin onze kinderen op fysiek, emotioneel en mentaal vlak kunnen openbloeien. Toch gaat er iets duidelijk mis, kijk maar om je heen … ‘t is niet meer zoals ‘in den goeie ouwen tijd’.

Wat gaat er mis ?

Te veel …

Payne heeft door zijn vele ervaringen in verschillende landen iets opmerkelijks kunnen vaststellen: kinderen in onze landen hebben de neiging hetzelfde gedrag te vertonen als kinderen met post-traumatisch stress-syndroom uit oorlogsgebieden. Dat wil zeggen: springerig, hevig, nerveus, hyper, waakzaam en op hun hoede voor alles wat nieuw is. Dus ondanks het feit dat kinderen in onze landen fysiek veilig zijn, leven ze alsof ze in een soort oorlogsgebied zitten. De kinderen zijn doordrongen door de angsten en ambities van hun ouders, proberen hun eigen grenzen steeds maar te maken en leggen hier gedrag voor aan de dag dat uiteindelijk verre van behulpzaam is.

Deze “cumulatieve stress reactie” is een resultaat van een sneeuwbaleffect van ‘te veel’. Kinderen ontwikkeling hun eigen coping-strategieën om zich veilig te stellen. Ouders en de maatschappij zijn er zich bewust van dat we kinderen fysiek moeten beschermen: fietshelmen, riemen in de auto, veilige speelplaatsen … Maar je kind psychologisch beschermen is minder duidelijk aanwezig.

Kinderen van vandaag zijn blootgesteld aan een voortdurende stroom van informatie die ze nauwelijks kunnen verwerken of rationaliseren (wij als volwassenen hebben het er soms al zo moeilijk mee). Ze worden sneller groot omdat we ze in de rol van een volwassene pushen en grote verwachtingen hebben van hen. Dus kijken ze om zich heen welk stukje van hun leven ze dan wel kunnen controleren.

Vier keer overdaad …

Natuurlijk willen we voor ons kinderen het beste. Maar is ‘meer’ daarom ook altijd ‘beter’ ?

We schrijven onze kinderen maar in voor de ene naschoolse activiteit na de anderen: voetbal, muziek, turnen, ballet … En ook al willen de kinderen dit zelf, omdat vriendjes dit doen, we beschermen ze niet door af en toe ‘neen’ te zeggen aan iets. We plannen speelkameraadjes nauwkeurig in de agenda. Elke ruimte in het huis is gevuld met educatief speelgoed en educatieve boeken. Een gemiddeld westers kind heeft 150 speeltjes teveel en krijgt ongeveer 70 speeltjes per jaar! Kinderen worden met zoveel overspoeld en vooral overdonderd met keuzes.

Kinderen spelen tegenwoordig op een oppervlakkige manier en worden niet meer helemaal opgezogen in hun spel en hun verbeelding. Kinderen een eenvoudige kindertijd bezorgen wil zeggen dat je je kinderen minder speelgoed aanbiedt zodat ze dieper kunnen spelen met dingen die ze hebben.

Kinderen nu hebben een overdaad aan voorwerpen, een overdaad aan keuzes, een overdaad aan informatie en aan snelheid. Vier keer overdaad om mee te leren omgaan!

Wanneer kinderen overweldigd worden verliezen ze de kostbare tijd die nodig is om te kunnen exploreren, te reflecteren en spanning los te laten. Teveel keuzes vreet aan je geluksgevoel, het berooft de kinderen van het geschenk dat ‘verveling’ kan zijn. Verveling moedigt creativiteit aan en zelfreflectie of zelfstudie. Bovendien steelt ‘te veel’ ook veel van onze kostbare tijd.

Bescherm de kindertijd …

Langzaam sloop de ziekte die ‘te veel’ heet binnen. De kindertijd krijgt een andere definitie, een andere invulling dan het unieke wonder dat het vroeger kon zijn. Blijft over: het immature brein van onze kinderen dat verdrinkt terwijl het probeert mee te draaien met de maatschappij van nu. Ze noemen het ook wel een ‘the war on childhood‘ (de oorlog tegen de kindertijd).

Psycholoog David Elkind meldt dat kinderen 12 uur per week aan vrije tijd zijn kwijtgespeeld. De kans om dus vrij te spelen is schaars geworden. Zelfs kleuterklassen zijn ‘intellectueler’ geworden. Sommige scholen verkorten zelfs hun pauzes zodat kinderen meer tijd hebben om te leren.

Matthew Bowers deed wat onderzoek (gepubliceerd in het Creativity Research Journal) naar het verschil tussen kinderen die aan georganiseerde sport doen en kinderen die vrij spelen. Bleek dat deelnemen aan georganiseerde sport tijdens de kinderjaren minder de creativiteit stimuleerde dan kinderen die vrij speelden (en dus zelf regels uitvonden, een spel ineen staken …). Het is niet de georganiseerde sport die de creativiteit doodt, maar het tekort aan vrije tijd. Echte vrije tijd. Zelfs twee uur vrije speeltijd toevoegen per week deed de creativiteit bij kinderen al stijgen boven het gemiddelde.

Ouders nemen over …

Dus hoe bescherm je als ouder je kind voor het ‘nieuwe normale’ dat de maatschappij heeft gemaakt?

Het is eenvoudig: zeg neen. We beschermen onze kinderen door neen te zeggen, zodat we ruimte creëren zodat ze kind kunnen zijn. Neen, Noémie doet niet aan dans, want ze vindt het niet leuk. Neen, Tristan gaat niet naar de speelpleinwerking want hij kan het niet aan, te jong en te gevoelig voor de massa.

Mijn man en ik creëren regelmatig vrije tijd zonder enige invulling (dus ook geen televisie) wat een gevoel van kalmte en troost geeft in de anders zo chaotische wereld. Het zorgt voor een gevoel van ontspanning en geeft de kans aan onze kinderen om te herstellen van een drukke dag en te groeien, wat toch een vitaal iets is in een kind zijn ontwikkeling.

We filteren onnodige zaken uit het leven en maak hun leven eenvoudig. We praten niet over te gewichtige onderwerpen waarvan we weten dat hun hoofdje het nog niet kan incasseren en dat het hun onnodige zorgen zou bezorgen. We beschermen ze van nieuws waar ze toch nog geen invloed van voelen (terroristische aanslagen bijvoorbeeld). Neemt niet weg dat wanneer ze met vragen afkomen of met iets ergs in contact komen, dat we hen daar eerlijk over informeren. Ik verwijder een teveel aan speelgoed en probeer mijn omgeving aan te zetten om mijn kinderen een ander soort geschenken te geven dan materiaal. Mijn man en ik hebben een huis gekocht met een tuin die past bij kinderen en bij een onbezorgde kindertijd. We herscheppen en eren hun kindertijd.

Onze kinderen hebben hun hele leven nog om volwassen te zijn en om om te gaan met de moeilijkheden van het leven, maar enkel een korte tijd om te genieten van het kind zijn. 

De kindertijd is er niet voor niets. Het is niet iets waar je ‘door moet’. Het is er om kleine geestjes of zieltjes te beschermen en te laten ontwikkelen tot gezonde en gelukkige ouders. Wanneer de maatschappij teveel rommelt met de kindertijd, reageren de kleine hersenen van onze kinderen. Door een gevoel van balans te bieden en door actief de kindertijd te beschermen, geven we onze kinderen het grootste geschenk dat ze ooit zullen krijgen.

Dit artikel is gebaseerd op een zeer goed Engelstalig artikel dat me erg geraakt heeft. Ik heb het wat aangepast aan mijn leefsituatie, maar veel ervan is eruit vertaald. Bron: http://raisedgood.com/extraordinary-things-happen-when-we-simplify-childhood/

 

Pin It on Pinterest

Share This