Soms kunnen er in het leven dingen gebeuren die zoveel indruk op me nalaten dat ik geen blijf meer weet met mezelf, met alle emoties die ik voel en met alles wat ik om me heen opslorp. En dan kan ik de wereld wel kussen dat ik een dagboek heb. Want dan zet ik me neer, dan neem ik mijn kleurtjes, mijn lijm, mijn schrijfpen … en dan laat ik alles op de witte bladzijde stromen.

Gisteren was het zover. Brussel en heel België stond op zijn kop. Mijn hart deed pijn en ik was onmenselijk ongerust. Heel de dag werd erover gesproken, heel de dag werden we gebombardeerd met beelden, zinnen, teksten … het was er op den duur teveel aan.

Tegen de avond zat ik aan de tafel met kleur en papier en voelde ik de moed wat in mijn schoenen zakken. Hoe nog het positieve zien in dit alles ? Hoe kon ik de zware rugzak – die ik op mijn schouders voelde en die ik heel de dag gevuld had geweten met feiten, angst, bezorgdheid en terreur – lichter maken ? Hoe vanonder het zwarte stof kruipen zonder helemaal ontmoedigd te zijn ?

Om te beginnen door te filteren wat je wil weten of zien en wat niet. En vooral HOEVEEL je wil weten en HOEVEEL je wil zien. Zoals Anke de Vooght in haar artikel zegt: “Jij kan KIEZEN in hoeverre je negativiteit binnenlaat, zowel op macro-niveau (wereld) als op micro-niveau (gezin/vrienden/collega’s/…). Wees de poortwachter van je eigen geest! Jij kiest !” Ik heb dus voor mezelf beslist dat ik Facebook maar twee keer per dag zou bezoeken en dat ik maar één keer naar het nieuws zou luisteren.

Op mijn blad papier dat voor me lag zorgde ik voor Positiv Art. Zachte, mooie kleuren en hoopvolle symbolen om mezelf tot rust te brengen en om de angst wat te temperen. Anke de Vooght stelt voor om jezelf de volgende vraag te stellen: “Heeft mijn angst nut ?” Daar zat ik dan, in de stilte van de avond … neen, hier had mijn angst geen nut. Vooral geen nut als ik er niets mee deed.

Uit de Positiv Art verscheen een tekst waarin ik mijn verlangen schreef voor deze wereld. En zo besefte ik dat er ook nog veel goeds was. Al schrijvend kwam ik erop dat ik eigenlijk zo graag iets had willen ondernemen. Dat vanuit de zijlijn staan kijken naar verschrikkelijke beelden me alleen maar wanhopiger had gemaakt. Ik wou dat ik van betekenis was geweest.

Dus besloot ik een tweede ding: ik zou mijn leven voortzetten zoals ik bezig was. Niet om “te bewijzen dat we ons niet laten kleinkrijgen”, zoals zovelen zeiden op sociale media, maar omdat ik weet dat ik mijn leven in het teken zet van ‘beter’. Het beste dat ik kon doen was verder evolueren en aan mezelf blijven werken: werken aan mijn vooroordelen, aan mijn slechte gewoontes, aan mijn koopgedrag, aan mijn ecologische voetafdruk, maar ook blijven werken aan mijn oordelend woordgebruik en mijn negatieve gedachten. En neen, ik zou geen wereldschokkende dingen kunnen doen zoals heel Syrië redden, maar ik kon wel beginnen bij mezelf.

Zoals ze in Brussel zeggen: “Viegd iest veu aav dui.” (Veeg eerst voor je eigen deur) Of zoals Gandhi het zei: “Be the change you want to see in the world.”

Ik kan dus beginnen met mezelf in vraag te stellen en mezelf en mijn gedrag af en toe kritisch te bekijken. Ik kan beginnen met lief en vriendelijk zijn tegen mijn naasten en vreemden die mijn pad kruisen. Ik kan beginnen met mijn eigen kinderen op te voeden tot open en vriendelijke mensen. En ik kan mijn job verderzetten, zo goed als ik het kan: het bewust maken van mensen, hen bewust maken van hun keuzes, van hun leven, van hun innerlijke … Ik kan van betekenis zijn in de kleine wereld rondom mij. En dat is al veel ! Ik kan ervoor kiezen een zinvol leven te leiden en van alles wat ik doe of denk iets zinsvols te maken.

Dus, lief dagboek, laat ons elk een stukje bijdragen tot deze wereld … Zo goed en zo kwaad als we kunnen, zonder daarbij perfectionistisch te willen zijn, maar door vooral zacht te zijn voor onszelf, zoals we ook zacht kunnen zijn voor onze omgeving.

Liefs,

Sarah

Pin It on Pinterest

Share This