Art-Journaling is een verslaving, net zoals een Dagboek in Woord en Beeld het is. Mijn ervaring met Art-Journaling groeit en met dat groeien, begin ik er de kracht van te voelen ook. Let wel, ik blijf bij het Dagboek in Woord en Beeld, maar Art-Journaling biedt nog andere mogelijkheden die ook belangrijk kunnen zijn.

Ik sprak al eerder over het grootste verschil tussen Art-Journaling en een Dagboek in Woord en Beeld. Wel, er zijn er nog natuurlijk. Om zoiets te maken:

heb je meer tijd nodig dan om zoiets te maken:

Het materiaal is ook helemaal anders. Bij Art-Journaling gaat het om verf, lijmsoorten, textuur creëren… Dat kan je ook doen in een Dagboek in Woord en Beeld, maar je zal er algauw achterkomen dat de kunstwerkjes uit een Art-Journal nog meer techniekkennis en oefening vergen dan wat je in een Dagboek in Woord en Beeld doet. Zo lijkt het me toch op dit moment.

Ik hou van het Dagboek in Woord en Beeld omdat je in de eerste plaats niets hoeft te tonen aan andere mensen. Dat is de belangrijkste reden waarom ik mijn hart er zo aan verloren heb. Dit detail alleen al heeft me zoveel doen durven in mijn dagboek dat mijn creatieve stop uit mijn creatieve bad getrokken is en dat mijn inspiratie-flow niet meer stopt. Durven lelijke dingen maken, durven proberen, durven vallen en opstaan … dat is de kunst van dingen creëren. Als je durft de kladden, dan begint het pas te stromen. De laatste weken heb ik echter beslist dat mijn Art-Journal ook niet voor elke toeschouwer open hoeft te zijn. En wanneer je je zo opstelt, dan kan een Art-Journal een juweel worden, een nest van mogelijkheden tot exploratie van technieken en materiaal.

De grootste kracht van de Art-Journal die je niet of weinig zal terugvinden in het Dagboek in Woord en Beeld, zijn de laagjes. In een Art-Journal werk je met laagjes. In de klassieke Art-Journal zijn dat lagen verf, stempels, collagemateriaal, noem maar op. Ik hou echter teveel van schrijven om dat achterwege te laten, dus bij mij komt er vaak ook meer schrijven bij kijken. Een laagje schrijven, dat je dan overschildert, overplakt, overstempelt en tenslotte er weer wat opschrijft en zo ga je maar verder tot je het gevoel hebt dat je blad ‘af’ is.

Het magische hiervan is dat je je hart kan leegschrijven, tot de grootste woede of het grootste verdriet toe, en dan overschilder je het. Wanneer je blad dan af is, staat heel je proces eigenlijk op het papier … maar het is onleesbaar of onzichtbaar geworden. Je laat leesbaar wat je leesbaar wil laten. Je werkt laag, na laag, na laag. En je moet wachten, tot het droogt, of je doet het sneller drogen met de haardroger. En dat wachten doet je mijmeren, duiken in jezelf … laag na laag, na laag. Dat heeft iets, dat doet iets met je ... tot nu toe nog niet omschrijfbaar. Zodra het me lukt het gevoel in woorden uit te drukken, verschijnt hier weer een blog-artikel 🙂

Pin It on Pinterest

Share This