Je mag dan nog als ouder je uiterste best doen om tijd te bewaken en je kind een fijne, zorgeloze kinder-speel-tijd te bezorgen … op één of andere manier neem de kalender, de agenda, de planning dan toch een loopje met alles. Tijd maken voor elkaar wordt dan belangrijker en soms zeldzamer. Het gaat erom met aandacht bij elkaar te zijn. Hoe ben jij ‘met aandacht’ bij je kind?

Ik ben zelf geen echte ‘speel’-ouder. Een poosje geleden maakte ik me daar zorgen over: was ik wel een goede moeder? Want ik speelde tenslotte niet zo met mijn kinderen. Tot ik (via dagboekwerk) tot het inzicht kwam dat ik andere dingen bracht naar mijn kinderen toe. Ik speelde dan wel niet, maar ik knutselde met hen, ik lees verhalen voor, ik organiseer uitstapjes, ik zit met hen aan tafel om te eten, ik hou gesprekken met hen, ik stop ze in bed en praat dan over hun dag, ik organiseer feestjes, ik ga met hen naar de bib, … en ik schrijf samen met hen in een dagboek. Voor mij zijn dat de beste momenten samen. Pure kwali-tijd.

Goede momenten hoeven geen grootse momenten te zijn, maar wel momenten waar beide partijen zich goed bij voelen. Want iets als moeder (of vader) tegen je zin doen, dat voelen kinderen ook. Als ouder heb je elk een bepaalde stijl en bij die bepaalde stijl passen bepaalde activiteiten. Forceren, omwille van wat artikels of boekjes zeggen over ouderschap, heeft volgens mij geen zin.

Het is dus allemaal een kwestie om jezelf in je ouderrol goed te leren kennen: wie ben je? Wat past bij jou? Wat kan jij bieden? En wat niet? Waarvoor zal je iemand anders moeten inschakelen? Vervolgens maak je tijd om, op een kwalitatieve manier, een goed moment met je kind door te brengen … op jouw manier. En die is ok.

Pin It on Pinterest

Share This