Deze maand deed ik iets bijzonder, en ik vind het bijna te delicaat om iets over te schrijven. En toch, het heeft me erg geraakt … dus schrijf ik er iets kleins over. (de schrijver in mezelf hé …)

Deze maand heb ik een atelier mogen begeleiden van mensen die samen hadden gewerkt, die samen een prachtig project hadden opgebouwd en die door de gebeurtenissen des levens uit elkaar waren (moeten) gaan. Maar op die ene avond kwamen ze bij elkaar en vroegen ze me om iets met het creatieve dagboek te doen.

Het werd een avond vol herinneringen aan alle goede momenten, gelach over vroeger en nu, maar ook een traan, een gemis en heel veel warme woorden voor elkaar.

Het had een teambuilding kunnen zijn, ware het niet dat deze mensen dat niet meer nodig hadden. Niet alleen waren ze (jammer genoeg) niet echt een team meer, maar vooral … het zat en zit zo goed tussen hen, dat een teambuilding niet meer nodig zou zijn.

Het was me een eer om dit te mogen doen. Het was me een eer dat ze me dit vroegen en het was me een eer om deze mensen in mijn leven te leren kennen.

Pin It on Pinterest

Share This