Deze maand gaf ik voor het eerst een workshop voor een publiek van 17-jarigen. Wat bijzonder was: meer jongens dan meisjes namen deel (wat zeldzaam is voor een dagboek-workshop, dat kan ik je zeggen).

De workshop maakte deel uit van een 3-daagse waar de jongens en meisjes zich voor hadden kunnen ingeschreven. De 3-daagse heette ‘kunst en verinnerlijking’ en had als doen de jongeren te laten kennismaken met creatieve technieken om hen te leren verinnerlijken, stil te staan bij zichzelf en hun beleving. Prachtig initiatief !

Eén van de jongens zei dat het hem deugd deed om te bedenken dat hij 3 dagen zonder GSM zou doorbrengen en dus zonder sociale media. Ik kon alleen maar jubelen in mezelf. Mijn workshop luidde het startschot van hun ‘retraite’ en dus hadden we het over ‘kunst’, of eerder over het verschil tussen kunst en creativiteit. Maar ook over het belang van verinnerlijking, naar je kern terug te keren, een rustpunt te vinden, het belang van zelfreflectie en zelfexpressie en wat dat allemaal kon betekenen voor onze psychische gezondheid.

Een workshop geven voor deze leeftijdscategorie was voor mij een primeur en blijkbaar een schot in de roos. Hun feedback achteraf was hartverwarmend eerlijk. Eén jongen zei dat hij meer uitwisseling verwacht had, maar drie andere jongeren zeiden dat het hen net deugd gedaan had om eens niet te moeten praten en met hun eigen binnenwereld te kunnen bezig zijn. Er wordt op scholen veel van jongeren verwacht dat ze hun mening vertellen, argumenteren, vertellen wat hen bezighoudt … terwijl jongeren soms net nood hebben aan een rustpunt, aan stilte, aan verinnerlijking… Wie niet trouwens ? In een maatschappij waar er voortdurend van de daken geschreeuwd wordt, is het terugkeren naar de binnenkant een zeldzaam iets geworden en een absolute noodzakelijkheid.

 

Pin It on Pinterest

Share This