Op de voorhand van het nieuwe jaar …

Kijken mijn twee lieverds naar een film op het grote scherm.

En kijk ik in mijzelf naar de film van het voorbije jaar.

2018 – Het jaar waarin ik heel wat vormingen gaf in het onderwijs, over creativiteit, zelfexpressie, zelfreflectie, over omgaan met verandering en de delen van jezelf. De workshops werden met enthousiasme onthaald en ik had er ongelooflijk veel plezier in. Soms hoeft werken niet als werken aan te voelen. Soms voelt werken aan als het verlengde van jezelf.

2018 – Het jaar waarin ik mijn grootste ‘mythe’ versloeg: het denken dat ik niet slim genoeg was om psychologie te studeren omwille van de statistiek. Maar ook het jaar waarin ik besliste te stoppen met werken om mijn studies af te werken (de kans die ik ook kreeg dankzij mijn lief) en te bouwen aan mijn droom. We bouwen elk onze eigen mythes en verhalen over onszelf, maar ook elk onze eigen dromen. Mythes kunnen anders verteld worden en veranderen qua inhoud en dromen kunnen verwezenlijkt worden.

2018 – Het jaar waarin ik volwaardig creatief therapeut werd, zowel in mijn doen als in mijn hart. Een diploma geeft je niet altijd het gevoel iets te zijn. Soms bezit je een ‘papiertje’ en ‘incarneer’ je de job niet echt. Soms heb je geen bevestiging van de buitenkant nodig, maar weet je de dingen van binnen uit.

2018 – Een jaar waarin ik leerde en voelde wat zusterschap is en kan zijn. Zusterschap: het delen van een gemeenschappelijk gevoel en (h)erkenning vinden in elkaars verhaal, het voelen van ruggesteun en warme liefde, het vinden van vrouwen met wie je je verhaal kan delen zonder vreemd bevonden te worden, … Zusterschap, iets warms en dragends, iets dat elke vrouw verdient en nodig heeft. 

2018 – Het jaar waar ik de ene workshop-aanvraag voor ‘het creatieve dagboek’ na de andere kreeg. Ik noemde het geluk, mijn moeder noemde het ‘de vrucht van veel en lang werken’. Geluk is vaak iets dat vanzelf lijkt te komen, maar waar je  eigenlijk aan moet werken.

2018 – Het jaar waarin ik soms doodmoe was en soms somber over de mensheid. De keuze bleek bij mezelf te liggen: leven in angst of leven in liefde. 

En terwijl de film van de lieverds op zijn einde gaat en de namen van de acteurs over het scherm rollen, rollen in mijn hoofd de namen voorbij van alle bijzondere mensen die me dit jaar geholpen hebben of meegewandeld hebben op mijn pad. Het zijn er velen … en ik ben ze ontzettend dankbaar.

Pin It on Pinterest

Share This