De tekst voor deze blog maalde al wat langer in mijn hoofd rond de voorbije weken. Toen ik thuiskwam van vakantie was een mede-blogster er al mee begonnen: een blog over liefde.

Op een lange ligstoel aan het zwembad in het zuiden van Frankrijk had ik een gesprek met een vriendin die ik al jaren ken. Het ging over liefde en relaties. Ze zei me dat ik geluk had met de man die ik gevonden had.

Een week later had ik een gesprek met een vrouw die ik ook al jaren ken in diezelfde camping, maar deze keer aan de douches van de camping. Ze zei me dat ik geluk had met de kinderen die ik had.

En dus wil ik het even hebben over liefde en geluk. De complimenten waren gemeend en ik heb ze ook goed ontvangen, en toch ik wil graag het woord ‘chance hebben’ of ‘geluk hebben’ even nuanceren. Ik geloof niet echt in ‘geluk hebben’, hoewel ik soms kan inzien dat op de goede moment op de goede plaats zijn kan bestaan (of het omgekeerde: op het slechte moment op de slechte plaats). Ik geloof echter niet in ‘geluk hebben’ omdat het dan lijkt op toeval, en daar had ik het hier al over. Ik geloof eerder in synchroniciteit of zelfs ‘meant to be’. En da’s maar een persoonlijke goesting, want nergens bestaat daar enig ‘wetenschappelijk bewijs’ voor. Ze hebben, naar mijn herinnering, wel al onderzoek gedaan naar geluk hebben. Bleek dat mensen die geluk hadden vooral open stonden om opportuniteiten te zien en daarop durfden ingaan.

Ik denk ten eerste dat geluk hebben veel te maken heeft met hoe je in het leven staat en erover praat. Als iemand vooral de positieve dingen die in zijn leven gebeuren benadrukt, dan zal je de indruk hebben dat die persoon veel ‘geluk heeft’. Terwijl die persoon ook hoogstwaarschijnlijk dipjes heeft of mindere momenten. Ofwel verbergt hij/zij deze (wat vaker gebeurt in onze maatschappij en wat niet zo bevorderlijk is voor de psychische gezondheid), ofwel ziet hij deze mindere momenten juist als leerkansen, als tijdelijke passages. En dus legt hij/zij daar niet zoveel de nadruk op of kan er zelfs enthousiast en geboeid over vertellen.

Maar geluk hebben gaat ook over veel moeite doen en hard werken! Ik heb geluk met mijn kinderen … ok, kinderen worden wel met een zeker temperament geboren, maar daarna is het een kwestie van op de goede manier met dat temperament om te gaan. Tonnen boeken heb ik gelezen over kinderen en opvoeding. En omdat boeken niet alles zeggen, heb ik er ook dagen en nachten lang over nagedacht en gemijmerd of met mensen over gepraat. Ik heb er mijn beroep 15 jaar lang van gemaakt. Ik heb hard gezocht naar wat mijn waarden en normen waren en wat ik wou doorgeven. Ik heb die waarden zo goed als ik kon nageleefd. Ik heb goed en doordacht opgevoed tot nu toe. Met twijfels, met onzekerheden en met pakken fouten natuurlijk, ik ben geen perfecte moeder. Daarbij heb ik ook extreem hard aan mezelf gewerkt: aan kantjes die ik niet wou doorgeven aan mijn kinderen, aan spoken uit het verleden die ik liever kwijt was voor ze vermengd werden met hun leven, aan angsten die nutteloos waren en hen alleen maar van streek maakten … Het is niet altijd rozengeur geweest en het was vaak doorzetten (zoals een huilbaby als zoon) en zoeken, maar het is tot nu toe de moeite waard geweest. En het is bijlange nog niet gedaan natuurlijk. Ja, ik heb twee gemakkelijke, enthousiaste, meestal gelukkige kinderen die graag gezien worden door andere mensen. En ik heb dat niet alleen gedaan, al dat werk, ik heb dat samen met mijn lief gedaan.

Dan brengt me meteen bij het tweede stuk van mijn ‘geluk’: mijn man. Ik heb een fantastische man, daar schreef ik hier al over. Maar ook dat is weer het werk van lang zoeken, aanpassen, nadenken, falen en weer opstaan. Hij is ook niet mijn eerste lief geweest. Ik heb korte en lange relaties gehad die gestrand zijn, die tijdelijk gelukt zijn en dan toch weer niet. Ik heb leuke mannen gekend en niet zo leuke. Ik heb moeten zoeken wie ik was ten opzichte van een man en hoe het zat met samenleven. Het is met ups en downs geweest en er zijn er wel een aantal de revue gepasseerd. Het heeft pijn gedaan, die zoektocht, veel pijn, en het heeft ook vreugde gegeven, veel vreugde, maar ik zie het zo: ik heb eruit geleerd en kan dankzij al deze mannen beter in mijn relatie staan vandaag. Ik heb mezelf binnenste buiten gedraaid om te kijken hoe het beter kon. Het heeft veel doorzettingsvermogen gevraagd. Ik heb ook veel hulp gezocht om aan mezelf te werken, zowel bij lieve vriendinnen als bij professionelen. Ik had vragen en zocht antwoorden. Ik heb ook keuzes moeten maken. Want uiteindelijk heb je altijd de keuze om iemand te verlaten of het anders te doen. Ik heb kantjes van mezelf ontdekt, moeten toegeven, moeten aanpassen … En dat doe ik nog steeds, tot op de dag van vandaag. Door heel dit proces, door aan mijn communicatie te werken, ben ik zeker dat ik mijn lief ook stimuleer om zelf op zoek te gaan naar hoe hij het kan en wil doen in onze relatie. “Be the change you want to be in the world”, zei Ghandi. Ik heb dus geen geluk met mijn kinderen en ook niet met mijn man. Althans, zo zie ik dat. Ik heb vooral hard gezocht, veel (moeilijke) keuzes gemaakt en hard gewerkt en pluk daar de vruchten van.

Aan het zwembad in Frankrijk en bij de douches in de camping, bedacht ik ook wel dat mensen soms zeggen “Wat heb jij geluk met je …” omdat ze eigenlijk willen zeggen “Ik wil dat ook wel.” Wel, ik gun het hen. En ik gun hen ook al het doorzettingsvermogen en de zoektocht. Het maakt het leven boeiend en je relaties des te dieper.

 

Hierbij wil ik niet beweren dat als iemand zulke vruchten niet plukt, dat hij niet hard genoeg geprobeerd heeft. Maar wil ik wel beweren dat als iemand wel geluk schijnt te hebben, dat dat niet gewoon louter geluk is.

Pin It on Pinterest

Share This