Ik blader wat door internet.

Het is vreemd te zien hoe de wereld draait. Hoe sommige mensen de wereld vorm geven. Een manier waarin ik me helemaal niet kan vinden. Alles kan tegenwoordig gecommercialiseerd worden. ‘Tegenwoordig’ … ik voel me bijna oud om dit woord te gebruiken.

De kerk staat mijlenver van de mens. En toch, een nieuwe religie en een nieuwe kerk doet zijn intrede: marketing en commerce. Alles is verkoopbaar, alles is commercialiseerbaar: van de geboorte tot de dood. Ik ben niet voor de kerk, helemaal niet eigenlijk, maar ik ben wel te vinden voor het sacrale en de rituelen. Heeft de kerk die woorden dan zo besmeurd dat we er ons steeds meer vanaf keren? Dat sommigen van ons er zelfs geen voeling meer mee hebben? Nochtans, diensten aanbieden en de dingen op een sacrale manier benaderen kunnen hand in hand gaan. Ik ken heel wat mensen die het doen.

Ik mis soms de poëzie dat het leven kan bieden. De schoonheid, de zachtheid, de zorgzaamheid en het bijna fagiele van bepaalde gebeurtenissen in het leven en van het bestaan. En toch … er is hoop. Hier en daar brengen mensen weer pure poëzie in het leven. En ook ik probeer mijn steentje bij te dragen.

Maar ook ik ben de poëzie van het leven soms even kwijt, wanneer internet en de wereld om me heen me teveel opslokt. Ik kan dan, net als iedereen, beslissen om het sacrale van het leven terug te zien en deze te eren door van elke beweging in mijn leven een poëtisch (en creatief) ritueel te maken.

Pin It on Pinterest

Share This