Moeder zijn, het is een aparte rol, een aparte job en geen gemakkelijke bovendien. Ik doe, zoals waarschijnlijk miljoenen vrouwen op aarde, mijn uiterste best om er het beste van te maken. De ene dag lukt dat al wat beter dan de andere. Sinds ik in de ‘therapie’ wereld zit, maak ik me echter regelmatig zorgen over hoe ik de dingen met de kinderen aanpak. Het is namelijk zo, ziet U, dat je heel wat mis kan doen in de opvoeding. Ook al bedoel je de dingen goed, elk karakter van elk kind is anders en dus ook de interpretatie van wat je zegt en doet als ouder.

Je weet eigenlijk nooit wat je kinderen van je gaan onthouden en wat niet. Jij denkt dat je een ouderlijk hoogstandje doet met een uitstap naar een leuk pretpark, maar wat de kinderen van die dag onthouden is misschien je slechte humeur omdat iedereen te laat in de auto zat. Of je denkt dat je er goed aan doet om je kinderen zonder tv op te voeden waarbij de ene daar tot volwassen leeftijd geen punt van maakt en de andere het je leven lang kwalijk neemt. Je doet maar wat als ouder. Je leest, je probeert, je leert bij, je schaaft bij, je herprobeert, je gaat op zoek naar oplossingen en antwoorden … het is me wat. Eigenlijk ben je voortdurend op bijscholing en op vorming want je leert elke dag bij.

In de therapiewereld kom je veel mensen tegen die echt wel wat issues hebben met hun ouders. Terecht, ik trek un verhalen niet in twijfel. Wat ze ook vertellen en meemaken, je ziet dat het hen geraakt en getekend heeft. Alleen, bedacht ik, wat doe IK dan met MIJN kinderen … ? Welke fouten maak ik? Wat gaat hen tekenen en de rest van hun leven bijblijven? Want hoe goed ik ook mijn best doe, ik ben maar een mens. Ook ik ben eens slecht gezind, ook ik kan het eens even niet meer aan, ook ik wens ze weleens naar de maan (en dan terug natuurlijk) … Zullen ze al mijn boze momenten onthouden? Welke pijn blijft in hen leven nadat ze volwassen zijn geworden?

Als moeder maak ik me daar zorgen over. Ik wil mijn kinderen zoveel mogelijk van pijn vrijwaren, dat begrijpt U ook wel. Alleen … ik ben niet perfect … en de wereld waar ze in groot worden nog veel minder.

Deze week kwam ik echter een quote tegen van Maya Angelou die zei: “My mother raised me, and then freed me.” (mijn moeder voedde me op en bevrijdde me daarna) Die quote gaf me rust. Want ik mag dan wel niet perfect zijn bij het opvoeden van mijn kinderen, ik weet, als groeiende (creatieve) therapeut wel hoe ik mijn kinderen kan bevrijden. Ik voed ze op, waarbij ik ze hoogstwaarschijnlijk verschillende keren kwets of pijn doe. En wanneer ze groot zijn, kan ik ze van die pijn bevrijden door er voor hen te zijn … met een luisterend oor, met erkenning voor wat ik gedaan heb en voor hun gevoel dat ze daarbij hebben, met begrip, met empathie, met warmte (en wie weet, met tools zoals het creatieve dagboek šŸ˜‰ ).

Misschien heeft Maya Angelou haar quote zo niet bedoelt, maar ik heb hem zo geĆÆnterpreteerd, hij helpt me mijn imperfectie als moeder een plek te geven en dat is het belangrijkste.

Pin It on Pinterest

Share This