Ik zag onlangs een foto op Facebook van een vrouw – een hele mooie vrouw – zonder make-up. Ze schreef dat het haar wat had gekost om voldoende moed te hebben om meer zonder make-up te kunnen rondlopen en haar ware gezicht te tonen. Dat ze zelfvertrouwen aan de buitenkant zocht door hoge hakken te dragen, haar haar te kleuren en make-up te dragen. Dat ze tot een diep innerlijke besef was gekomen van haar innerlijke schoonheid en dus alle laagjes had weghaalt om haar pure zelf te laten zien. Knap !

Het valt me op dat veel mensen/vrouwen die op zoek gaan naar zichzelf deze kentering maken. Het pad bewandelen naar je ware innerlijke zelf om daarna voor puurheid te gaan, het is bewonderenswaardig. Veel vrouwen die in het ‘alternatieve milieu’ leven lijken hun innerlijke en uiterlijke zelf te aanvaarden en lopen dus puur rond: geen make-up, eenvoudige klederdracht, eenvoudig kapsel … naturel. Of zo lijkt het toch. Zo denken veel mensen. Wat me opvalt is dat door die gedachten er een cliché en een dualiteit ontstaat: vrouwen die zichzelf (zogezegd) niet aanvaarden en zich kleden met hakken en make-up en vrouwen die het van de daken schreeuwen dat ze gaan voor hun ware zelf en dus naturel gekleed gaan. Ik karikatureer nu even, dat begrijpt U hopelijk wel.

Ikzelf heb nooit het geduld gehad om veel make-up te dragen, ik heb mijn haar nooit geverfd, ik heb periodes gekend met hakken en lange periodes zonder hakken, ik heb geen verstand van mode en weet nooit welke kleren bij me passen dus ik draag meestal iets waar ik me comfortabel in voel … U zou denken, da’s een naturel, één van die alternatieve. En toch, zeker van mezelf ben ik nooit echt geweest, bevestiging van de buitenwereld had ik ook wel nodig.

Het laatste decennia heb ik zwaar aan mezelf gesleuteld en ben ook mijn innerlijke schoonheid beginnen zien. En toch, sinds kort draag ik af en toe wat make-up, draag ik eens een hakje … Vergeleken met het cliché is dit contradictorisch toch? Ik doe dit niet omdat ik me onzeker voel en de bevestiging van de buitenwereld nodig heb, maar omdat ik het leuk en mooi vind, omdat ik er plezier aan beleef. Omdat ik eindelijk de sterke binnenkant bezit om op zoek te gaan naar de manier waarop ik me aan de buitenkant wil uitdrukken.

Ik zie nog veel te vaak een ware dualiteit bestaan tussen de ‘gewone’ wereld en de ‘alternatieve’ wereld. De gewone wereld waar iedereen ‘artificieel’ geschminkt rondloopt en de alternatieve wereld waar niemand zich scheert. Ik karikatureer weer even, excuseer. De ene wereld bekritiseert de andere wereld en omgekeerd. Ik heb zelfs een docent gekend die niet snapte hoe je met spiritualiteit kon bezig zijn en tegelijk make-up kon dragen. Voor hem was dat tegenstrijdig. Jammer dat deze gedachten bestaan want zo zit het niet in elkaar. Mensen die voor het natuurlijke (en spiritualiteit) gaan kunnen evengoed plezier beleven aan wat make-up en een mooi rokje met een hakje. Mensen die de bevestiging van de maatschappij nodig hebben of die volgens de laatste collectieve gedachten meebewegen, kunnen even goed heel naturel rondlopen.

Belangrijk is eigenlijk heel dat uiterlijk gedoe niet. Het belangrijkste is het innerlijke proces dat je aflegt. Het ultieme innerlijke pad is het zich kunnen ontdoen van je eigen onzekerheid en van het steeds nodig hebben van de goedkeuring van anderen. Het vinden van je-Zelf. Voor sommigen bestaat dat uit het ‘neerleggen’ van make-up en hakken, voor sommige bestaat dat uit het plezier beleven van make-up gebruiken (voor zichzelf) en het dragen van een leuke schoen.

Kijk en beoordeel dus niet het uiterlijke of de zogezegde wereld waartoe die dan behoort, want dat is misleidend. Ontmoet eerder de mens en luister naar zijn proces.

P.S. Dit artikel wil geen kritiek zijn op het mooie proces dat deze mooie vrouw van de foto heeft afgelegd, maar eerder een bevestiging ervan. Dit artikel is eerder een pleidooi tegen vooroordelen, clichés en het categoriseren van mensen en een pleidooi voor de eigen zelfexpressie !

 

Pin It on Pinterest

Share This