Deze week viel een boodschap in onze bus: “Beste buren, Ik ben … (laten we hem even Mr. V. noemen), de nieuwe buur en woon op nr. X. Graag had ik met jullie kennis gemaakt en het nieuwe jaar ingewijd. Daarom nodig ik jullie uit bij mij thuis op vrijdag. Ik zorg dan voor een drankje en een hapje. Kun je die avond niet, dan zien we elkaar op een ander ogenblik. Mijn telefoonnummer is …”

“We hebben een gemotiveerde buur,” zei mijn lief al lachend. “Wat een tof initiatief.” En hij had gelijk.

Ik woon in een mooie straat, stil, groen, geliefd door vele wandelaars. In mijn straat, die tussen twee dorpen ligt, wonen vooral oudere mensen. Wij zijn zowat het enige jonge gezin. Helemaal aan de andere kant van de straat misschien één gezin met een jongen van tien. En sinds kort aan de andere kant, een jonge vrouw … met hopelijk een kind. (of dat hopen die van mij toch)

Ik besefte dat ik eigenlijk weinig mensen ken in mijn straat. Deels omdat we veel uit werken zijn. Deels omdat het veel oude mensen zijn die niet vaak buiten komen. En deels omdat de mens steeds minder zo in elkaar zit, ook wij. Wel, daar gaan we eens verandering in brengen, dacht ik. Dus bakten we koekjes die namiddag. Heerlijke boterkoekjes. En we verdeelden ze in zakjes. Mijn prinses van 8 maakte etiketjes en schreef er in haar mooiste handschrift op “Gelukkig nieuwjaar van Bergstraat 12”. Ze haalde haar ‘roodkapjesmand’ en we stopten er alle zakjes in. Mijn prins van 5 haalde alvast zijn zaklamp, want het was beginnen schemeren.

En terwijl het huis nog naar koekjes rook, vertrokken we met jas en sjaal om bij onze buren te gaan aanbellen. De helft van de straat was thuis en kreeg een zakje, met een lintje en een kaartje. Mijn twee sloebers waren wild enthousiast. Riepen bij elke deur ‘gelukkig nieuwjaar’ en deelden zelfs hier en daar dikke kussen uit.

We kennen onze buren niet voldoende. En we hebben al niet de traditie om koekjes te brengen aan nieuwe mensen in de straat of onszelf te gaan voorstellen wanneer we in de straat komen wonen, zoals in Amerika. Nochtans, goede buren zijn goud waard, dat hebben we allemaal wel al eens ondervonden. Ga niet naar de buren gluren vanop een afstand, maar ga ze tegemoet en schudt een hand. Met een koekje opent dat deuren – letterlijk en figuurlijk.

En voor ouders heb je er meteen een top-vakantie-activiteit bij 😉

Pin It on Pinterest

Share This