Heb ik al eens gezegd hoe fantastisch mijn man is? Misschien ooit wel eens, maar nooit genoeg. 9 jaar geleden stond hij op een plein in Brussel voor onze eerste afspraak, met een witte roos. Het was geen liefde op het eerste zicht en het begin haperde zelfs een beetje, maar liefde kan ook groeien.

De eerste maanden waren niet gemakkelijk. Ik kwam uit een relatie en projecteerde nog heel wat van ‘oud zeer’ (oude pijn) op hem.

In hoeverre projecteer jij oude rommel uit je verleden op je relatie?

Ruzie hebben we gemaakt! Ik was hard, hij liet zich niet doen, de dag begon soms met een vrijpartij en eindigde met een laaiende ruzie … het was op elkaar afstemmen, zoeken: wie ben jij? Wie ben ik? Wie zijn we samen? En toen … vijf maanden later, zat er een wondertje in mijn buik. Ik besliste op dat moment, op die plek, dat ik een papa wou voor mijn kind en dat het dus tijd was om alle drama uit mijn leven te bannen, maar eerder manieren te zoeken om verbinding te creëren. Time to grow up. Ik zal mijn dochter nooit dankbaar genoeg kunnen zijn. Zij heeft me geleerd om lief te hebben, intiem te durven zijn, mijn hele Zelf aan iemand te geven, vol te houden, door te zetten, te werken aan een relatie, … en ik besef dat mijn voortdurende honger naar mezelf beter te kennen en bewust te worden van wie ik ben en waar ik vandaan kwam, mijn grootste hulpmiddel was hiervoor.

Op welke manier zoek jij verbinding met je partner?

Hoe bewust ben jij je van wie je bent, van je verleden en van wat er onbewust meespeelt?

Stel ik het niet romantisch genoeg voor? Werken en liefde gaan niet samen? En toch …

Ik besefte ook dat ik hem niet zou veranderen en dat ik vooral zelf moest veranderen. Onthoud dit goed want dit is wijsheid uit het diepste van mijn ziel: Je kan iemand niet veranderen, de ander verandert zichzelf. Het enige dat ik kon doen, besefte ik, was zelf het voorbeeld tonen en leven. Het enige dat ik kon doen, was voor mezelf uitmaken wie ik was en hoe ik graag wilde leven … en dan kijken hoe hij in dit plaatje zou passen. Op dat moment kon ik dan kiezen of ik met hem kon leven of niet. Klinkt het alsof ik niet genoeg aandacht had voor hem of voor ons? Ik besefte alleen dat MIJN proces één van de belangrijkste wortels was waarop onze relatie zich zou kunnen ontwikkelen. Ik besefte ook dat mijn proces het enige stuk was waarop ikzelf controle had en waaraan ik iets kon doen. Ik kon aan zijn evolutie niets doen, ik kon niets forceren en niets eisen. Ik kon alleen maar aan mezelf werken.

Ondertussen stond ik open voor wie hij was en zocht eerder naar dat wat hij me kon leren dan wat hij niet had. Hij is bijvoorbeeld een chaoot. Opruimen is zo zijn ding niet. In het begin hadden we daar voortdurend ruzie over. Tot ik opnieuw op een moment besloot dat ik kon kiezen: of ik zocht een meer verbindende oplossing dan ruzie maken of ik kon scheiden omwille van het huishouden. Dat laatste vond ik een stom idee, dus ging ik voor het eerste. Ik besefte dat hij me een spiegel voorhield. Hij toonde me dat je niet altijd perfect netjes hoeft te zijn. Ik mocht best eens wat loslaten. Een opgeruimd huis was minder belangrijk dan een gezellige avond samen met onze kids.

Wat kan jouw partner je leren?

Welke spiegel houdt jouw partner je voor?

Niet dat rommel me niet meer ergert. Alleen kies ik ervoor om er nu zoveel mogelijk over te communiceren. Ik kies ervoor om zelf op te ruimen, want ik ben tenslotte diegene die een opgeruimd huis wil. Ik kan hem niet opleggen wat ik zelf wil. Ik relativeer de rommel met in het achterhoofd dat ik best wat los laat. Tot op het moment dat ik voel dat het me teveel is en dan vraag ik hulp. Dan zeg ik: Schat, het is me teveel, wil je me nu even helpen orde brengen rondom mij? En vermits hij het goede wil voor mij, steekt hij dan meestal een handje toe. Altijd geloven dat iemand van goede wil is! Alleen al door dat geloof, is of lijkt die ander het al meer te zijn. Oog hebben voor het goede in de ander. Dat is nog iets belangrijks dat ik heb geleerd op deze mooie reis samen.

Het is een lange weg geweest en hij is nog niet gedaan. We hebben ruzie gemaakt, we hebben met elkaar gepraat, gevreeën, we zijn boos geweest, hebben het weer goed gemaakt … Passie in bed is passie uit bed, zei ik ooit tegen een vriendin.

We hebben elkaars grenzen afgetast, maar ze dan ook weer benoemd en proberen respecteren. We hebben elk van onze kant water bij de wijn gedaan en er dan een scheut humor over gegoten. We hebben interesse getoond voor elkaars wereld door naar elkaars verhalen te luisteren. We staan altijd open voor de leefwereld van de ander. We zijn van elkaar verwijderd geweest, hebben mekaar dan huilend terug opgezocht en beseft dat aanraken, knuffelen, tijd met elkaar doorbrengen belangrijk is. We hebben van elkaar en van onze relatie geleerd. We hebben elkaar nooit proberen te veranderen. We respecteren altijd mekaars leefruimte en geheime tuin.

Heb ik al eens gezegd hoe fantastisch mijn man is? Misschien ooit wel eens, maar nooit genoeg. Ik ervaar hem als de aarde onder mijn voeten: standvastig, voedend en dragend. Ik kijk met aandacht naar hem en zie iemand die zijn best doet voor mij, tot daar waar hij kan.

Wat zie jij als je met aandacht kijkt naar je partner?

We zijn echter verre van een perfect koppel. Ook wij gaan nog door woelige tijden. Ook ik zaag wel eens over hem en hij over mij. We foeteren nog wel eens op elkaar. Alleen is een stevige basis gelegd en weten we dat het erbij hoort. Op en neer, net zoals de zee. Zo gaat dat in het leven … En zoals mijn man ooit zei: “Ik kan niet zeggen of ik voor de rest van mijn leven bij jou blijf. We zullen wel zien…” Ik was eerst geshockeerd door zijn woorden, maar toen bedacht ik dat dat zijn mening was. Ik hoef het niet altijd eens te zijn met hem en hij niet altijd met mij. Ik hoef alleen maar van hem te houden zoals hij is… en hem het tegendeel te bewijzen 😉

Met dit artikel vertel ik enkel mijn eigen ervaring en dat wat ik eruit geleerd heb, ter inspiratie voor andere mensen. Ik besef echter ten zeerste dat niet elke partner ‘voedend en dragend’ kan zijn. Elke mens draagt zijn rugzak mee en heeft zo zijn limieten. Het is dan aan jou om te kijken of je de ander tot partner wil blijven hebben en anders de beslissing te nemen, zonder spijt, om andere paden te bewandelen. Ik wens jullie veel zelfzorg en zelfkennis toe.

Pin It on Pinterest

Share This