Gisterenavond zat ik aan de universiteit in de les in een vak dat ik een beetje last minute had gekozen. Bleek het vak veel interessanter te zijn dan ik verwacht had en vooral, veel toepasbaarder op mijn job dan ik dacht.

Je moet weten dat een vak aan de universiteit vaak gegeven wordt door een prof en een stukje door zijn assistent. Die assistent geeft dan oefeningen die bij de theorie van de prof passen. Wat er vaak op neerkomt dat ze de theorie nog eens kort herhalen om dan te oefenen … en wat er dus nog vaker op neerkomt dat de assistent duidelijker is (en meer tot de kern gaat) dan de prof zelf.

Op een moment werkten we in groepjes en kwam de assistent bij ons groepje staan. Onze oefening was afgerond dus ik richt me tot de assistent en ik zeg: “Mevrouw, ik moet zeggen dat uw vak me echt al enkele keren van pas is gekomen bij mijn job en dat dat echt plezant is. Bovendien moet ik u zeggen dat uw oefenlessen alle theorielessen van de prof echt verduidelijken voor mij.” De assistent glimlachte en zei: “Dank je wel.” Waarna ze haar ronde verder zetten.

Mijn groepsgenoot keek naar mij en met een grijns zei hij: “Amai, streverke. Gij hebt goede punten nodig zeker?”

Zucht … Ik voelde me even terug in het secundair tussen een stel pubers waarvoor je het liefst zo stom en onnozel mogelijk moet zijn tegenover diegene die je lesgeeft want anders ben je niet ‘cool’. Laat ik het nu toch even zeggen (of mag ik het even roepen?): COMPLIMENTEN GEVEN IS NIET STREVEN !!! (die assistent kent mijn naam niet eens en ik ga op in de massa voor het examen)

Het is de plaag op aarde: het negatieve wordt gezegd en het goede wordt verzwegen. Wat is er mis met ergens het positieve te onderstrepen ?

Het positieve benoemen, is iets dat ik met mijn opvoeding meegekregen heb. Dus als ik een gerecht lekker vond in een restaurant, dan zeg ik dat. Als ik vind dat een leerkracht haar job goed doe, dan benoem ik dat. Als ik vind dat iemand een mooi rokje aanheeft, dan geef ik een compliment. Als ik echt iets gehad heb aan iemand zijn hulp, dan onderstreep ik dat. Wat is daar mis mee?

Het negatieve mag zeker benoemd worden wanneer dat nodig is en het nuttig is. Maar het negatieve kantelt vaak om in geklaag, gezaag en opmerkingen die geen nut hebben en alleen maar mensen kwetsen. Wanneer iets me stoort of ik een bepaalde behoefte heb die niet vervuld is, dan steek ik dat ook niet onder stoelen of banken, maar het goede, dat wat ik waardeer en wat ik bewonder, ga ik zeker luidop uitspreken.

Ik daag iedereen uit die oefening te doen: spreek uit wat je waardeert. Het is een balsem voor de ziel van diegene je compliment krijgt en een balsem voor je eigen hart … want waardering uitspreken naar de ander toe, maakt je vanbinnen warmer.

 

Pin It on Pinterest

Share This