Mijn vader zei: “In onzen tijd bestond burn-out niet, dan noemden ze dat ‘dépression nerveuse’ (nerveuze depressie)”. Dus what’s in a name …

Een wijze dame vertelde me dit …

In ons leven gaan we door verschillende stadia of fases. Elke fase is belangrijk en draagt bij tot onze groei en evolutie.

De eerste fase die we doormaken is de SOCIALE fase. Die start wanneer we 2,5 jaar zijn en zorgt ervoor dat we sociaal worden, een verbinding vinden met onze omgeving en dus veiligheid cadeau krijgen. Om uit deze fase te stappen moeten we aanvaarden dat er ook zoiets bestaat als onzekerheid (onveiligheid). Het cadeau dat we krijgen is dat we ons afscheiden van onze ouders (of de maatschappij) en dat we ons eigen pad beginnen vinden. We creëren onze ZELF, afgescheiden van de andere.

De tweede fase is de ANTI-SOCIALE fase. Die start meestal rond de puberteit. We gaan ons verzetten. We gaan de regels aan ons laars lappen.  Om uit deze fase te stappen moeten we aanvaarden dat ook wijzelf soms slecht kunnen zijn en niet enkel de ander slecht is. Het cadeau dat we krijgen is het besef van dualiteit: licht en schaduw, man en vrouw, yin en yang …

Tussen de tweede en de derde fase komen we een crisis tegen, ook wel eens de midlifecrisis genoemd. Alles staat op zijn kop, we stellen alles in vraag, het leven zoals we het tot nu toe hebben opgebouwd is niet het leven dat we willen leven. Ik noem het ook graag de existentiële crisis.

Na deze crisis komen we in de ASOCIALE fase. Dit is de langste fase van je leven. Je bent niet meer tegen de maatschappij en je omgeving, maar je staat ernaast. Je staat alleen. Je stelt je de ene vraag na de andere: wat is de zin van mijn leven ? Wie ben ik echt ? Je gaat als het ware op pelgrimstocht in jezelf. De prijs die je tijdens deze fase betaalt is eenzaamheid. Je leert aanvaarden dat je helemaal, maar dan ook helemaal alleen staat en dat een deel van jezelf niet deelbaar is met de ander. Het cadeau dat je in deze fase krijgt is uniek zijn. Omdat je buitengewoon eenzaam bent, kan je ook uniek zijn.

Tenslotte heb je nog de laatste fase: de ATYPISCHE fase waar je terug komt naar de maatschappij, na de lange eenzaamheid en waar je deelt wat je tijdens je eenzame jaren leerde. Je verrijkt je omgeving en je ‘anders zijn’ wordt erkent door iedereen. Het cadeau dat je krijgt is dat je je heel voelt en één met alles wat om je heen is.

Hoewel dit even veel plek in dit artikel heeft genomen, is het niet over de fases dat ik het wou hebben, maar wel over de crisis die tussen de tweede en derde fase voorkomt. Burn-out is een moment waarop je fysiek bijna wordt lamgelegd en waarbij je alles plots in vraag gaat stellen. Is de erkenning van burn-out als moeilijke fase in het leven dan niet gewoon de erkenning van de existentiële crisis waar we vaak allemaal door moeten ? Gaan we door een burn-out ? Of door een crisis ? Of door beide ? En dan opnieuw: what’s in a name ?

We kunnen de crisis of de burn-out beter met beide handen aannemen als een moment om de asociale fase in te gaan: de fase waarin we innerlijk gaan pelgrimeren en waarin we de tijd nemen om op zoek gaan naar wie we zijn en wat we willen … een crisis die een kans wordt.

Pin It on Pinterest

Share This