Iedereen rouwt weleens. Iedereen raakt weleens iemand of iets kwijt: een ouder, een broer of zus, een vriend, een kind, een huis, een job, een relatie, een dier, … Over het rouwproces is veel geschreven omdat het gaat over een diep menselijk (en dierlijk) proces. De meeste schrijvers en psychologen spreken over verschillende etappes waar de rouwende door moet. Deze stadia verschillen ook per boek en per schrijver.

Het begrijpen van deze stadia kan helpen bij het eigen rouwproces en bij wat er in zichzelf gebeurd. Belangrijk om te weten is:

  • Dat de verschillende stadia allemaal doorleefd moeten worden om het rouwproces te kunnen afronden.
  • Je gaat door de stadia heen, maar niet altijd in deze volgorde en soms ga je meerdere keren door één stadium. Er is geen logica en geen regel. Alles hangt af van wie je bent, van de tijd en de ruimte waarin je leeft en van het rouwproces zelf.
  • Dit is slechts een kader en geen dogma. Het is belangrijk dat je zelf voelt wat je meemaakt en waar je door gaat. Alleen jij weet welk stadium van toepassing is.

Treur jij over het verlies van iets of iemand? Kan jij het stadium herkennen waar jij in zit? De 9 stadia zijn:

1.De schok van het verlies.

Het rouwen begint meestal met een schok die voor een intense destabilisatie zorgt.De schok is een belangrijk stadium! Wanneer men dit moment niet beleefd, kan het rouwproces niet starten. In de plaats daarvan beleven we een soort afwachten dat voor veel pijn en stress zorgt. We zien dit bijvoorbeeld bij situaties waarbij er een (vermoedelijk) overlijden is, maar waar het lichaam nooit werd teruggevonden. Of in periodes waar er in bedrijven veel ontslagen vallen en waar men niet weet of men ook ontslagen wordt of niet. Dit soort situaties zorgt ervoor dat men niet kan rouwen en dat men dus niet kunt overgaan naar een heropbouw.

2.Het ontkennen, de weigering.

Een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Dit stadium wordt sterk aangevoeld wanneer er een plotse, onverwachte scheiding is. Het is een vorm van zelfbescherming.

“Dit kan mij niet overkomen.” “Niet ik, niet nu.” “Nee, dat kan niet mogelijk zijn, dit moet een vergissing zijn.”

3.De woede.

Woede, dégout, rancune, het gevoel van onrecht, veroordeling, de verantwoordelijkheid op de ander schuiven, … Dit is het stadium waarop de waarheid is doorgedrongen. Onder de woede ligt de pijn.

“Waarom ik en niet een ander?” “Het is niet eerlijk.” “Ze hadden het recht niet.”

4. De angst.

Angst voor zichzelf of angst voor de ander, een algemene angst of een duidelijke angst voor iets. De wereld lijkt een bron van onoverkomelijke gevaren. Hier zie je concrete problemen naar voor komen: geld, materiaal, immobiliën, … en onderhandelingen. In dit stadium begint men te marchanderen. Gaat men beloftes uiten in de hoop op herstel.

“Wat gaat er van me worden?” “Hoe ga ik dit overleven?” “Ik beloof een betere persoon te worden als …”

5.Verdriet

Een beslissende en moeilijke etappe want we worden ons op dit punt bewust van het feit dat dat wat gedaan is, gedaan is en dat er niets meer aan te veranderen valt. Hier begint al een stukje acceptatie. Het is vaak op dit moment dat we alle woorden verliezen en dat de tranen een vorm van bevrijding zijn.

6.Aanvaarding

In dit stadium zijn we niet meer één en al rouwen, we schuiven onszelf als persoon weer naar voor. Er komt een vorm van berusting en men kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet vergeten. Loslaten is omarmen. Loslaten en aanvaarden is de nieuwe norm waarmee we moeten leven accepteren. Het is het verlies een plaats geven in het leven om verder te kunnen gaan.

Loeslaten is niet verliezen. Loslaten is het lijden niet meer vasthouden, is toestaan dat de overledene of de situatie weg gaat. Het is vanaf hier dat we kunnen beslissen om in het nieuwe leven te stappen.

7.Het vergeven.

Zichzelf vergeven. De illusie van controle laten varen. Zich niet meer laten overspoelen door schuldgevoel …

Dan komt de vergeving aan diegenen die het verlies of de pijn hebben veroorzaakt.

8. De zoektocht naar zingeving en vernieuwing.

Het verborgen cadeau ontdekken: “Dankzij … heb ik kunnen …” Het is het erkennen, herkennen en accepteren van dat wat het rouwproces heeft mogen brengen: dingen die daarvoor misschien ondenkbaar waren.

9. De sereniteit.

De persoon heeft vrede kunnen nemen met dat bepaalde moment in het leven. Grote emoties blijven uit. Wat in het heden gebeurt, heeft meer waarde dan dat wat in het verleden was. Als een nieuw project op het levenspad komt dan kan men ervoor gaan.

Deze stadia doorlopen we in het Rouwschrift, een atelier om creatief met een rouwproces aan de slag te gaan. Een atelier waarin een doodgewoon schrift verandert in kunstig, symbolisch object voor iets of iemand die we verloren zijn.

Meer info en data ? http://www.sarahtimmermans.com/nl/ateliers/ateliers-2/kalender/meer-info/

Pin It on Pinterest

Share This