Lief dagboek,

Deze ochtend weer in een creatieve bui en dus stortte ik me nog maar eens op mijn Art-Journal cursus. Mijn kleine prinses van 5 besloot mee te doen. Ze zette zich tegenover mij met haar kleurgerief en een blok papier en begon net als mij te knippen, de plakken, te kleuren, te tekenen … Het schrijven is er nog niet helemaal bij, maar da’s begrijpelijk natuurlijk. De kleine prins van 3 wou ook meedoen dus die zette zich naast zijn zus.

Ik begon aan mijn opdrachten, maar piepte zo af en toe naar hen terwijl mijn blad zich vulde. Ik moest regelmatig glimlachen. Kleine prins besloot met zijn mond te tekenen en nam zijn stiften tussen zijn tanden. Hilarisch vond hij dat. Kleine prinses wou mijn water-oplosbare pastels gebruiken en schilderde een prachtig kunstwerk op haar manier. Ik bleef me verbazen over hun spontaneïteit en hun goesting om aan hun blad te werken. Alles gaat vanzelf bij die twee. Daar waar volwassenen zoveel nadenken, lijken zij gewoon te doen wat in hen opkomt.

“Alsof ze een innerlijke creatieve bron bezitten die overstroomt en waar steeds maar opnieuw ideeën uitkomen,” zei mijn schoonmoeder onlangs. Ik denk dat dat zo is. En ik geloof nog sterker dat die in elk van ons zit, die bron. Volwassenen, ouderen, kinderen … ze is er gewoon. Alleen is ze bij veel kinderen nog spontaan aanwezig. Bij sommige volwassenen ook, maar bij de meeste ‘grote mensen’ is ze niet meer spontaan aan het stromen. Bij de meeste mensen zit er een kurk in ofzo. Uitgedroogd is ze niet en verdwenen ook niet, maar gewoon verstopt.

Zo was dat bij mij althans. Het Dagboek in Woord en Beeld is gewoon de ontstopper geweest. Vandaag kan ik zeggen dat de kurk uit mijn bron getrokken is. PLOP … ook vanmorgen stroomde het weer op mijn blad.

Liefs,

Sarah

Pin It on Pinterest

Share This